Compressed slave thoughts

Kaczmarski

2012-01-02T11:24:00.000+01:00

Pod choinką znalazłem wybitną kompilację.

Kot

2011-08-25T21:54:00.000+02:00

14-stego sierpnia 2011 roku przybył kot.

Rysy od strony słowackiej

2011-08-25T21:41:00.002+02:00

Wejście na Rysy od strony słowackiej jest proste. Jak na tak wysoki szczyt szlak jest przyjemny i mało męczący.

Oczywiście im bliżej do szczytu tym bardziej się chmurzyło.

Na 2200m Słowacy ni z gruchy ni z pietruchy postawili Chatę pod Rysami, gdzie można przekimać za wniesienie do ów chaty butli gazowej (25kg)

Kawałek dalej, równie niespodziewanie można znaleźć ...wychodek z widokiem na Tatry. Jedna ze ścian jest przeszklona, dzięki czemu podczas czynności powszechnej można delektować się widokiem na wysokie Tatry.

Tłok jak na Półwiejskiej.

Deszcz i chmury

2011-08-25T21:22:00.000+02:00

W ciągu dziecięciu dni mojego urlopu tylko jeden był pogodny. W pozostałe dni było zimno, ciemno i bez przerwy padał deszcz. To niezwykle frustrujące, kiedy z wysiłkiem wspinasz się na górę, a na jej szczycie widać tylko ...właściwie to nic nie widać.

Rysy od polskiej strony

2011-08-25T21:13:00.000+02:00

Nie udało się wejść na Rysy z polskiej strony. Nie było nawet sensu, chmury wisiały nisko, ciągle padał deszcz co powodowało, że trudniejszy fragment do przełęczy pod Rysami mógł się okazać niebezpieczny. Udało się natomiast zjechać z Morskiego Oka do Łysej Polany na hulajnodze. Zazwyczaj męczący, 10-cio kilometrowy, asfaltowy odcinek przemyka się na hulajnodze w niecałe pół godziny

Mam ją

2011-06-01T21:37:00.000+02:00

9. Tango - Spiżowy Ratlerek !

Dowcip

2011-05-30T17:12:00.002+02:00

Wpada facet do gabinetu dyrektora cyrku i mowi:
- Panie, mam taki numer, ze ludzie oszaleja! Bedzie pan milionerem!
Dyrektor na to:
- Spadaj mie pan! Mam dobry program i nie potrzebuje zadnych nowych numerów.
Facet:
- Niech pan poslucha przez 30 sekund, na pewno pana przekonam.
Dyrektor:
- No dobrze, mów pan, ale szybko.
Facet:
- Niech pan sobie wyobrazi caly sufit cyrku obwieszony balonami. Balonami z gównem. A na arene wjezdzaja konie. Na kazdym koniu amazonka. Z lukiem. I amazonki zaczynaja galopowac w kolo. Unosza luki. Zaczynaja strzelac do balonów. Przebijaja je po kolei a cale gówno spada na dól. Przebijaja wszystkie. Na dole wszystko jest nim pokryte. Widzowie w gównie, arena w gównie, orkiestra w gównie, konie w gównie, amazonki w gównie...
I wtedy wchodze ja... Cały w bieli.

P.S. I Love You

2011-05-29T19:44:00.000+02:00

Bardzo mi się ten film podoba i mam odwagę publicznie to powiedzieć, nawet jeśli ktoś nazwie mnie cipą. Nawet sobie kupiłem, żeby mieć na 'zaś'

Schody

2011-05-05T10:08:00.000+02:00

Schody były marmurowe, na progu każdego ze stopni były dwa paski antypoślizgowe. Nie udało się zachować dostatecznej równowagi i znalazłem się na ziemi zalany krwią i oszołomiony. Uderzyłem nosem, czołem i dolną częścią twarzy. Nos rozbity jest bardzo poważnie. Między oczami zieje ogromna dziura, z której ból promieniuje na całą twarz. Szczęściem w nieszczęściu jest fakt, że nos nie został złamany. Z niecierpliwością czekam na to, aż rany się zagoją i przekonam się jak aktualnie będę wyglądać.

James Blake

2011-04-20T22:34:00.003+02:00

"Limit to Your Love" usłyszałem pierwszy raz kiedy stałem w ogromnym korku przed Śródką. Niestety nie wiedziałem, kto jest wykonawcą i przez dłuższy czas musiałem czekać, aż po raz wtóry utwór ten będzie można usłyszeć na Chilli Zet. Wibrujący i chwiejny głos Blake-a to coś nowego, coś na innym wymiarze doznań. Cała płyta jest trudna. W moim przypadku wymagała wielokrotnego przesłuchania.

Tatry

2011-04-04T20:22:00.000+02:00

Nigdy nie przypuszczałem, że góry mogą zrobić na mnie takie wrażenie. Nigdy nie przypuszczałem, ze nie pozwolą mi zasnąć. Mógłbym spędzić tam całe życie, delektując się każdym kamieniem, każdym trudnym momentem. Może to nad wyraz, ale to moje miejsce. To moja mekka.

Powrót

2010-12-28T15:14:00.002+01:00

Dobry film.

Znajdź informatyka

2010-12-09T11:20:00.000+01:00

Tears in rain

2010-11-19T18:38:00.002+01:00

"I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I've watched c-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those ... moments will be lost in time, like tears...in rain.
Time to die"

Podać rękę diabłu / Shake Hands with the Devil

2010-10-27T20:32:00.000+02:00

Ciekawy, bo uchyla rąbek prawdy. Tylko czegoś brakuje temu filmowi, tego czegoś co ma Hotel Ruanda. Szkoda też, że film powstał ściśle na postawie autobiografii Dallaire'a, bo to rzutuje na wiarygodność wydarzeń i postaw.

Nasza klasa / Klass

2010-10-14T10:00:00.000+02:00

Reżyseria: Ilmar Raag

Film cięższy niż Zło Håfström-a

Zło / Ondskan

2010-10-14T09:57:00.000+02:00

Reżyseria: Mikael Håfström

Ciężki film.

Mistrz i Małgorzata w Teatrze Polskim

2010-10-06T22:46:00.000+02:00

Przedstawienie trwało ponad trzy godziny i już zapomniałem jakie to uczucie, kiedy emocje dominują umysł, kiedy dreszcz przechodzi przez całe ciało, pozostawiając efekt pamięci, który nie daje o sobie zapomnieć w ciszy zimnej i przerażającej nocy. Do tego muzyką, którą słyszę co chwilę w majaczącej świadomości.

Nad wąwozem Kraków

2010-09-13T20:49:00.000+02:00

Ornak

2010-09-13T20:43:00.000+02:00

Zakopane

2010-09-13T20:29:00.000+02:00

Świstowa Czuba

2010-09-13T20:28:00.000+02:00

Giewont

2010-09-13T20:25:00.005+02:00

Dolina Pięciu Stawów Polskich

2010-09-13T20:25:00.004+02:00

Morskie Oko

2010-09-13T20:25:00.003+02:00

Kalatówki

2010-09-13T20:24:00.000+02:00

W piekle

2010-08-26T22:21:00.002+02:00

W piekle na powitanie pokazują ci wszystkie twoje niewykorzystane szanse.

Kościejny

2010-08-25T22:29:00.001+02:00

Kościejny to prawdziwy chłop, tacy jak on już się nie rodzą.

Jacek Kaczmarski - Nasza klasa

2010-08-19T23:14:00.000+02:00

Chciałbym, ale nigdy nie będę być na koncercie Queen i zobaczyć Freddy-iego. Chciałbym też posłuchać In a Sentimental Mood w oryginale popijając drinka i paląc jakieś chamskie fajki, ale też to się nie uda. Ale, przede wszystkim chciałbym usłyszeć Naszą klasę w wykonaniu Jacka Kaczmarskiego i poczuć zażenowanie w spojrzeniach osób z publiczności.

Orka - Livandi Oyða

2010-08-19T22:57:00.003+02:00

O tym, że taki Orka to nie tylko gatunek walenia, ale też nazwa grupy grającej na spawarkach i piłach dowiedziałem się z okazji koncertu Orki i Yann-a Tiersen-a. Kolejność jest tutaj nieprzypadkowa. Sławny i ubóstwiany w pewnych kręgach Tiersen poza pluciem, piciem, zataczanie się i wyglądaniem jak szmaciarz, momentami grał na dedykowanym instrumencie - generalnie było to słabe. Natomiast Orka starała się jak mogła i to był ich wieczór. Prawdę mówiąc nie wiem po co się tak męczą, próbując grać na spawarce czy pustych plastikowych butelkach. Nie rozumiem co w ten sposób próbują udowodnić czy pokazać. Jeśli chcą przekazać słowa i dźwięki to dużo łatwiej i pewnie precyzyjniej można tego dokonać za pomocą usystematyzowanych instrumentów. Tak czy inaczej - panów z Orki najwyraźniej kręci blacha i piszczałki. Na płytce Livandi Oyđa jest utwór Vomar oraz Livandi Oyđa. Można postać sobie przy jakiejś budowie i posłuchać jak budowlańcy napierdalają od bladego świtu lub przesłuchać w skupieniu całą Livandi Oyđa.

Poza Vomar i Livandi Oyđa - bo Vomar i Livandi Oyđa są zajebiste

Ready to escape

2010-08-11T22:21:00.000+02:00

Kozielsko k. Gruntowic

2010-08-11T22:11:00.000+02:00

Smutna winda

2010-08-11T21:55:00.000+02:00

Gazoport

2010-07-16T08:36:00.003+02:00

Ciekawe, kto ma taką władzę, że może dyktować i mówić co ma robić rząd Polski. Ciekawe, kto ma takie wpływy, żeby mieć możliwość poproszenia Władimira Putina o interwencje we własnej sprawie. Ciekawe jest również to, jak ograniczony horyzont myślowy ma Minister Grad i Premier Donald, żeby szczerze cieszyć się na myśl o gazowej potędze Polski.

Ciekawe, o ile set razy będzie większy koszt budowy gazoportu w stosunku do budowy 80-ciu kilometrów rury ze Szczecina do Bernau.

Turniej o puchar Lubonia

2010-06-13T08:42:00.008+02:00

Od jakiegoś czasu trwają rozgrywki w ramach turnieju piłki nożnej o puchar Lubonia. Gram w drużynie, która nazwa się NOWI. Nazwa drużyny wzięła się od ...no właśnie wzięła się od niczego, a jest efektem wzajemnego niezrozumienie naszego kapitana i organizatora podczas rozmowy telefonicznej. Mariusz co chwile wspominał o tym, że nie bardzo orientuje się w regulaminie, bo jesteśmy ...nowi. Powtarzał to tak często, że w końcu organizator nieświadomie wpisał nas na listę drużyn jako NOWI. Dodatkowo, Mariusz wpadł na genialny pomysł i zadeklarował się, że chcemy grać o 8-smej rano w soboty, za co cześć drużyny chciała go wysmarować miodem i porzucić nagiego w okolic pasieki.

Kolor koszulek dla naszej drużyny wybierała żona wyżej wspomnianego Mariusza. Wybrała błękitny, a raczej pościelowo-błękitny, przez co na boisku wyglądamy trochę jakbyśmy właśnie wstali z łóżek. Znajomi złośliwcy, komentują oczywiście ten stan rzeczy, twierdzą, że powinniśmy nazywać się ...FC Piżama.

Leją nas! I to leją tak niemiłosiernie, że nawet sędzia się uśmiecha przed meczem gdy nas widzi. W pierwszym meczu odnieśliśmy spektakularne zwycięstwo 4:3 przy czym przeciwników było tylko czterech. W kolejnym meczu strzelili nam 12-ście bramek, a my odpowiedzieliśmy czterema fartami. Było źle, zaczęliśmy grać w tygodniu i w kolejnym meczu przeszliśmy kilka razy na połowę przeciwnika. Ostatecznie mecz zakończył się wynikiem 0:4, a mnie prawie trzeba było znosić z boiska. Podczas tego meczu chyba każdy z przeciwników mnie kopnął lub po mnie przebiegł. Gdy już nie mogłem prawie chodzić i mogłem zejść z boiska dopadły mnie te cholerne meszki, gryząc w każdą odsłoniętą cześć ciała.

Ostatni mecz w rundzie wiosennej przegraliśmy 0:10. Byli od nas o klasę lepsi i strzelali jak chcieli i ile chcieli. To naprawdę deprymujące, kiedy po kolejnej bramce przeciwnicy nie cieszą się ze strzelonej bramki, tylko rozmawiają o tym co będą robić popołudniu...

Ismaël Lô - Jammu Africa

2010-05-12T19:21:00.005+02:00

Odebrałem dzisiaj tę długo poszukiwaną płytę. Przyszła z Shanghaiu po prawie trzech tygodniach i tłumaczeniach sprzedającego w stylu "because smoke about Europe..." (cokolwiek miał na myśli). To co mnie uderza w Ayubie Ogadzie i jego "Kothibiro" czy w "Moffou" Salif Keity to tęsknota, wyczekiwanie i podporządkowanie się czemuś wyższemu z czym nie można wygrać. Kapuściński w Hebanie pisał, że Czarni mają tę zdolność oczekiwania w bezruchu kilku godzin na odjazd czy przyjazd autobusu, przy czym patrząc im w oczy, dostrzec można było zamyślenie i oderwanie od obecnej sytuacji - jakby tęsknotę. Właśnie takie są wyżej wspomniane utwory i takie jest "Jammu Africa", "Tajabone" czy "Without Blame" genialnego Ismaël-a Lô

Krzyk!

2010-04-28T09:37:00.001+02:00

Ayub Ogada - En Mana Kuoyo

2010-04-27T22:51:00.004+02:00

Po kilku miesiącach szukania, udało mi się kupić płytkę Ayuba Ogady - En Mana Kuoyo. Płytka jest znośna, dużo tam tradycyjnych, afrykańskich instrumentów strunowych, perkusji i basu. Ale przede wszystkim jest tam utwór Kothbiro, kwintesencja muzyki afrykańskiej, w której zawarta jest tęsknota i emocje jedyne w swoim rodzaju, jedyne właściwe Afryce. Kothbiro znalazło się na ścieżkach do Wiernego Ogrodnika i do The Blue Room, kto nie słyszał niech się wstydzi i obczai.

Przy okazji to mam dwie płytki Ogady, chętnie sprzedam jedną po kosztach, za pięć dych z przesyłką ;)

Następnym niedoścignionym krążkiem jest Ismaël Lô - Jammu Africa, której za Chiny Ludowe nie mogę zdobyć :/

Trudne pytania

2010-04-05T19:27:00.003+02:00

Mój Chrześniak ma 4 lata. Bardzo lubi zwierzęta, szczególnie lubi chodzi do ZOO. Czasami zadaje pytania na które trudno odpowiedzieć.

Squash

2010-03-16T19:21:00.004+01:00

Wszystko było idealne w tym sporcie. Ciepłe pomieszczeni, dynamika gry i fakt, że w przypadku przegranej można mieć pretensje tylko do siebie. Fakt, faktem, że na razie gra wygląda trochę amatorsko, (lub jak to określił Kacper - "póki co biegami jak cipy") ale pozwala intensywnie się zmęczyć w ciągu zaledwie godziny i w przeciwieństwie do poniedziałkowych wieczorów spędzonych na piłce nie czuć na sobie potu dorosłych spoconych mężczyzn. Ten stan fascynacji squash-em trwał do momentu, kiedy na moim udzie zatrzymała się piłka, odbita z impetem przez Kacpra. Piłka pozostawiła stygmat w postaci doughnut-a, czyli polskiego pączka z dziurką. Wokół dziurki pojawił się kolor buro-adwentowy z tendencją do czerwonego, dalej od centrum ukazują się kolory metaliczne w odcieniach granatowego, a na zewnątrz mamy do czynienia z błękitem, gdzie faktura piłki wygrywa z efektami metalicznymi. Ból jest ciągły, przenikliwy i promieniuje w dół, aż do kolana i w górę do niewymownych części ciała. Poza tym, Kacper sklepał mnie jak przysłowiowego leszcza.

Lobby

2010-03-13T16:14:00.003+01:00

Kto przeczytał Ben Gey?

Zmiana pościeli

2010-03-06T18:16:00.005+01:00

Większość ludzi, przekłada pościel na drugą stronę i przeciąga do połowy, łapie drugi koniec kołdry i ma zmienioną pościel... Nigdy tego kur... nie zrozumiem, kolejna zagadka życia, której rozwikłanie nie jest mi dane. Zawsze jak mam zmienić pościel to na czole pojawiają mi się zimne krople potu, nie czaje tego schematu, nie wiem jak to się robi i szlag mnie trafia po kilku minutach. Kończy się na tym, że wkładam kołdrę do poszewki niczym worek i trzęsę aż jakoś się ułoży. I nie ma bata, żeby było dobrze. Zawsze jest tak, że dłuższa cześć układa się na krótszej i przez następne dni śpię ze stopami poza kołdrą.

Podejrzewam, że sztab ludzi pracuje nad tym, żeby to było takie trudne.

Fuck!

"I'm a human being, god-dammit! My life has value!"

2010-02-18T23:22:00.001+01:00

Film Fala

2010-02-16T23:12:00.004+01:00

Reżyserem filmu i autorem scenariusza jest Dennis Gansel. W rolach głównych wystąpili Jürgen Vogel, Frederick Lau, Max Riemelt i Jennifer Ulrich. Muzykę skomponował Heiko Maile.

Co ciekawe, obejrzałem ten film z polecenia Piotera (zwanego też pieszczotliwie Leszczuchem, z uwagi na brak zdolności manualnych w grze w piłkarzyki) oraz świeżo po rozpaczliwych chwilach przeżytych na filmie Wolność Słowa (Freedom Writers) z Hilary Swank, na którym poza nogami Hilary nie ma nic ciekawego.

Podobnie jak Słowa Wolności również w filmie Fala mamy do czynienia z problemem młodzieży i ich postrzeganiem Świata. Film jest oparty na faktach i z tego powodu, przynajmniej dla mnie było zaskoczeniem to w jaki sposób prowadzone są zajęcia u Niemców. Właściwie to nie wiem co napisać o tym filmie. Trzeba go obejrzeć. Cieszę się, że ten film powstał u Niemców i mam nadziej, że jego przesłanie wryje się na stałe w świadomość młodych ludzi.

Film Rewers

2010-02-16T22:17:00.004+01:00

Reżyserem filmu jest Borys Lankosz. Scenariusz - Andrzej Bart. W rolach głównych wystąpili Agata Buzek, Krystyna Janda, Marcin Dorociński i Anna Polony. Muzykę skomponował Włodzimierz Pawlik.

Rewers jest ciekawym filmem. To co decyduje o jego 'ciekawości' to symbolika zawarta w filmie (co sugeruje wprost główna postać - "lubię symbolizm") i kreacje aktorskie. Przede wszystkim kobiety. Babcia Sabiny (Anna Polony), nieco hipochondryczna w sytuacji kryzysowej wykazuje się twardością i bystrością oceny sytuacji. Cechy matki odziedziczyła Irena (Krystyna Janda). Właśnie postać Ireny podobał mi się najbardziej, ze względu za swoją kobiecość. Z jednej strony tkliwa, strachliwa i wrażliwa, a z drugiej mądra i twarda. Czyli taka dla której tracą głowę nawet najwięksi twardziele i maczo. Agregacją cech Babci i Ireny jest Sabina (Agata Buzek), postać wybitnie wrażliwa na wszelkie przejawy chamstwa, a jednocześnie świadoma i twardo stąpająca po ziemi, nietuzinkowa. O wspomnianej symbolice można powiedzieć wiele, ale wspomnieć należy o Bronisławie, partyjnym karierowiczu, o którym Janda mówi 'chłopski syn', Fragmencie wiersza Paul-a Verlaine-a, którego poglądy można poznać choćby z filmy Całkowite Zaćmienie Agnieszki Holland, wstawkach z kroniki filmowej dotyczącej odbudowy Warszawa, kontrastujących z upadkiem demokracji oraz o tytułowym rewersie. Myślę, że sam rewers monety, która pojawia się w filmie z napisem Liberty jest tylko tym najbardziej prostym symbolem. Dużo ciekawsze jest dostrzeżenie 'drugiej strony' w postaciach i wydarzeniach. W postaci Dyrektora instytutu, który z jednej strony 'dymał' pracownice, a z drugiej prowadził działalność opozycyjną, postaci trzech kobiet występujących w filmie, synie Sabiny i Bronisława, który został przedstawiony jako dobry i kochający syn, sugerując w ten sposób, że z nawet tragicznej sytuacji może wynikać dobro oraz końcowa scena na której Sabina zapala świeczkę pod pomnikiem ...no właśnie kogo? Robotnika? A może mistrza cechu - mechanika, kim chciał zostać Bronisław? Ciekawe.

Nie rozumiem jednak dwóch kwestii. Nie wiem skąd Bronisław wiedział o tym, że Sabina przechowuje monetę w ...kiszce stolcowej i nie wierzę, że dałby radę połączyć fakty zaraz po stosunku z Sabiną. Po drugie, nie rozumiem dlaczego syn Sabiny i Bronisława był pedałem. Nie widzę żadnych przesłanek ku temu, nie widzę też sensu. Jedyne skojarzenie to Poniedziałek pojawiający się w wcześniejszej części filmu. Ale to dalej nie ma sensu...

Ciekawe, czy jak spojrzy na swoje życie to można znaleźć taki rewers, który pokazał się po latach. Ja znalazłem co najmniej trzy, które chociaż żarzą się wciąż przypominają o swoim istnieniu to przyniosły nieocenione i dobre owoce.

Film "Wieża"

2010-01-31T12:13:00.005+01:00

Reżyserką filmu i autorką scenariusza jest Agnieszka Tros. W rolach głównych wystąpili Robert Gonera, Agnieszka Warchulska i Rafał Maćkowiak, muzykę skomponował Stanisława Sojka (Soyka).

Ale lipa!

Długo tkwiłem w przekonaniu, że nie może powstać film bardziej banalny i ...głupi niż "Jeszcze raz", do czasu, kiedy rzucałem w myślach fakami na "Sercu na dłoni" Zanussiego. Po tym filmie byłem już przekonany, że osiągnięto pewną granicę, której nikt już nie przekroczy. A tu zaskoczenie, bo jest jeszcze "Wieża" Agnieszki Tros.

Sam pomysł na scenariusz i wstęp do filmu jest fajny, ale to co się dzieje po tym wstępie to już absolutna masakra. Warchulska gra lingwistkę, szaleńczo szukającej miłości, konsultuje to z Anną Dymną, która swoimi fachowymi radami strzela jej de-facto w nogę. Trafia na Roberta Gonerę, amanta i maczo, niczym z potańcówki w "Panderozie" ("U Pana Boga za piecem"). Koniec, końców nie ułożyło się im. Drugą 'parę' stanowią Kasia, aktorka przedstawienia "Stany waginalne" (WTF!?) i Adam, nieudany protoplasta Marcina z "Rezerwatu". Tej dwójce chyba się ułoży, bo na to wskazuje końcówka filmu. Ostania para to blachara Beti i placek Mateusz (zwany w filmie Mateo) Beti poznała Meteo na baletach w remizie, potem Mateo dostał po głowie od byłego chłopaka Beti (dużo niższego, starszego i pijanego :) ). Mateuszowi lekarz założył opatrunek i pojechał razem z Beti do jego mieszkania. Od tamtej pory Mateo suszył Beti w takim stopniu, że trzeba było wyłączać głos. Beti bardziej imponowały alufelgi w 'beemkach' niż romantyczna dusza Mateo, więc kopnęła, go w tyłek. Potem jakoś tak wyszło, że każdy ze znajomych Beti z kimś się spotykał, więc wyłączyła na chwilę Vivę i wymyśliła, że chociaż Mateo to placek to mimo wszystko miły i ładny. Postanowiła pogadać z Mateo i wtedy rozegrał się największy dramat w filmie! Okazało się, że Mateo ma dziewczynę, którą zapoznał w bibliotece! Jakże skrajne emocje targały Beti. "Co powiedzą koleżanki z klatki!?", "Jak się teraz pokaże na osiedlu?", "Znowu będę musiała siedzieć na chatach!" Nie wiedział co zrobić, więc biegła nie zwracając uwagi nawet na kolesi z Mercedesach. Biegła i biegła, a potem film się skończył i nie wiem, gdzie dobiegła.

2009

2010-01-15T20:07:00.005+01:00

2009 nie należał do udanych. Nie zrealizowałem żadnego z celów jakie sobie już dawno założyłem. Pierwszą cześć minionego roku spędziłem w pracy. Pracowałem po 10 - 12 godzin dziennie, wczytując się w kolejne analizy i zgłoszenia błędów. Poranne wstawanie i powroty pustymi ulicami z pracy, sprawiły, że z coraz większą zazdrością patrzyłem na osoby, które mogą sobie pozwolić na komfort odpoczynku czy urlopu. Z zazdrością patrzyłem też na tych, którzy zasypiają wieczorem czytając dobrą książkę i nie rozgrywają co wieczór partii szachów z własnymi myślami. Z myślami, które kreują wiele możliwych scenariuszy, tworząc pewnego rodzaju las decyzyjny, którego każdą ścieżkę trzeba zbadać, przeanalizować, każdy możliwy wariant rozważyć, bo w przeciwnym przypadku nie pozwoli zasnąć. Coraz częściej odczuwałem potrzebę wyjścia, ucieczki gdziekolwiek, byle tylko nie zostawać w nocy samemu, żeby nie dać dość do głosu problemom, które domagały się wyjaśnienia. Cały rok 2009 będzie mi się też kojarzył z nocą i zadymionymi pomieszczeniami Dragona, pubu, który stał się miejscem ucieczki, które od dawna pociągało mnie przez swój specyficzny zapach, muzykę i pewien magnetyzm, który przyciąga outsiderów, dekadentów i osoby, które próbują rozpaczliwie o czymś zapomnieć, coś zagłuszyć, coś przeczekać.

Druga część roku był przyjemniejsza, głównie za sprawą mniejszej liczby godzin spędzonych w pracy oraz odkrytych miejsc, takich jak Góra Dziewicza i jezioro Kierskie. Pomogło też przewartościowanie pewnych aspektów życia, które pozwoliło na spojrzenie na nie z większym dystansem niż do tej pory. Dystansem o którym często wspomina kolega Janosik, zastanawiając się nad tym kim będzie za kilka lat. Przypominałem sobie wtedy sytuację z siódmej klasy podstawówki, kiedy po wypadku samochodowym obudziłem się w szpitalu podłączony do kroplówki i aparatury, spętany rurkami i sączkami wychodzącymi z mojego ciała. Za drzwiami stali zapłakani rodzice oraz brat i tak naprawdę tragiczne w tym wszystkim było to, że czułem się tak bardzo mały, tak bardzo nieznaczący, że gdyby kilka godzin wcześniej sytuacja potoczyła się tragicznie to jej przykre echo dotarło by zaledwie do kilku osób i tak właściwie nic w wielkiego w szerszym kontekście by się nie wydarzyło. Podobne uczucie towarzyszyło mi w połowie 2009 roku, być może z racji wieku, było mniej samolubne niż to z podstawówki, dlatego że ważniejsze stało się 'pozamiatanie' po sobie w obliczu ewentualnego zdarzenia do tego stopnia, że cenne stało się dla mnie zniechęcanie do siebie osób, które nigdy i w niczym mnie nie zawiodły i czego bardzo teraz żałuję. Z drugiej strony prześladowały mnie myśli dotyczące przeszłości, w których próbowałem wyszukać te krótkie, te miłe i niezwykłe wspomnienia, ale było ich niebezpiecznie mało. Myśli te spowodowały, chęć podjęcia kolejnej próby, początkowo nieporadnej, polegającej na szukaniu ciekawych miejsc w okolicy, osób, muzyki, koncertów, spontanicznych wypadów, gdziekolwiek bez analizy tego co może taki wypad dobrego przynieść. Teraz, gdy piszę tego posta, próbuję przywołać emocje i obrazy, które utkwiły w pamięci od tego czasu. Pamiętam startujące samoloty o 6-stej nad ranem, 'trzepanie frytek' na bunkrze przy Ławicy, wspominania studenckich czasów ze Świętym i Wajchą, burzę nad Poznaniem oglądaną z wieży przeciwpożarowej na Dziewiczej Górze, 80-siąt kilometrów błądzenia po Puszczy Zielonce z Tomkiem, różową, zgrzytającą damkę, którą jeździłem nad Maltą, perseidy oglądane z Dziewiczej Góry, nocne kakao, dla którego przejechałem taksówką prawie 20 kilometrów, piłkarzyki w pracy , wspomnienia Zbigniewa Religi, "Jadąc do Babadag" Stasiuka, Gabę Kulkę i Czesława w Eskulapie, "Dotąd doszliśmy" Turnaua w Pod Pretekstem, Danutę Szaflarską w "Pora umierać", rosół, barszcz, ogórki kwaszone z Piotra i Pawła i ...chyba najbardziej utkwił mi w pamięci moment w którym zrobiono to zdjęcie.

To co jest namacalnym znakiem 2009 roku to siwe włosy w brwiach, które mimo odejścia w niepamięć tych bezsensownych, nieprzespanych nocy i nerwów jakoś nie chcą się z ze mną definitywnie pożegnać, być może ku przestrodze.

A co z całą resztą? Subiektywnie, widziałem to mniej więcej tak:

10. Film Avatar

Nie wybieram się na ten film, bo nie kręcą mnie takie klimaty. Avatar rozpoczyna jednak pewien nowy etap w kinematografii, połączenie fabuły filmu pełnometrażowego z efektem 3D to nowa jakość i jako taka zasługuje na wyróżnienie.

9. PZPN

Nie jestem kibicem, nie interesuje mnie też specjalnie oglądanie spoconych, dorosłych mężczyzn kopiących się po kolanach, biegających za piłką. Dlatego, nie emocjonuję się aferą wokół PZPN. Zaciekawił mnie za to pewien mechanizm, który ujawnia się dzięki spektakularnym akcjom społecznościowym, które w minionym roku były wymierzone w Zarząd PZPN i które zaliczyły równie spektakularną klapę. Jak to w ogóle działa? Ci których wybraliśmy w wyborach przekazują podatki do PZPN, ale nic nie mogą zmienić w Zarządzie bo PZPN należy do UEFA. Gdzie tu logika? Kto jest zatem tym boskim pierwiastkiem, który nie pozwala wrzucić pierścienia do czeluści Mordoru? Nikt nie wie bo jak mówi prezes SportFive - "wiele spraw udało się wyciszyć"

8. Barack Obama

Barack "Yes, We Can" Obama siadł pewnego dnia, ze swoją administracją i kazał zakomunikować Polsce, że z tą tarczą antyrakietową to niespecjalnie mu sztymuje. Lament był nad Wisłą ogromny i mało co nie doszło do okaleczeń i samospaleń. Bo przecież szlag trafi bezpieczeństwo, szlag trafi rozwój przemysłu, budowę domów dla oficerów, nowe wakaty dla wojskowych itd. Tylko po co ten lament? Tarcza antyrakietowa chodź jest to oręże obronne to jak każda broń jest bronią bezużyteczną, gdy nie jest wykorzystywana, a tego typu sytuacji to chyba amerykanie nie są w stanie nawet sobie wyobrazić. To co najsmutniejsze w całej tej sytuacji to fakt, że zapewne większość z nas nie wie o co właściwe chodziło z tą tarczą, oby wiedzieli to chociaż polscy decydenci.

Cieszy mnie nagroda Nobla za "za wysiłki w celu ograniczenia światowych arsenałów nuklearnych i pracę na rzecz pokoju na świecie", którą otrzymał nieco zaskoczony tym faktem Obama. Osobiście, nie chciałbym być laureatem nagrody, którą otrzymali i odebrali Shimon Peres czy Walter Freeman. Pomimo tego, dobrze się stało, że problem ten jest eskalowany i nadal żywy w świadomości ludzi. Ciekawe co by powiedział ma ten temat Jóżef Rotblat. Hmm, pewnie nic by nie powiedział bo nie miałby czasu.

7. Donald Tusk i Platforma Obywatelska

"Bo już w nic nie wierzę... Jak mogę wierzyć, skoro nawet największy mój wysiłek przecieka im – wam – przez palce? Możecie już wszystko mówić, obiecywać, przyrzekać..."
- Adaś Miałczyński [Dzień Świra]

Gdy jakiś czas temu poszedłem postawić krzyżyk na karcie wyborczej pod nazwiskiem Donalda i hasłem Platforma Obywatelska miałem chociaż częściową nadzieję, że głosuję na partię liberalną. Rok 2009 pokazał, że pomyliłem się nawet o tą małą część. Donald Tusk i Platforma Obywatelska nie wiedzą czym jest polityka liberalna do uprawiania, której aspirują. Abstrahując już od de-facto mało ważnych wydarzeń, takich jak afera hazardowa to przerażająca jest krótkowzroczność polityków Platformy. Pokazała to np. sprawa gazociągu Szczecin - Bernau i powtarzane przez wszystkich, niczym mantrę hasło dywersyfikacja, dywersyfikacja... Spotkanie Tusk - Putin pokazało dokładnie, jak słabym politykiem jest urzędujący premier, jak z uśmiechem pozwala sobie ukraść krzesło na którym siedzi, jak bardzo nie potrafi bronić interesu polskiego biznesu. Ciekawy jestem też, kto ma aż tak wielką władzę, że potrafi zaciskać energetyczną pętlę na szyi państw takich jak Polska czy Ukraina. Kto ma, aż tak wielkie wpływy, że może poprosić premiera Rosji o interwencje w swojej sprawie.

Wracając jeszcze do tej nieszczęsnej afery hazardowej i usunięcia Chlebowskiego i Drzewieckiego z klubu PO, banicje i społeczne potępienie. Jakże, to było PR-owskie i socjologicznie poprawne. Jakże, podobne do internowania Jaroszewicza, Szydlaka i Gierka przez Kanię, Kowalczyka, Jaruzuleskiego i Tupaczewskiego w czasie świetności WRON-u...

Praktycznie żaden z prominentów PO po 2009 nie spełnia moim zdaniem kryteriów rasowego polityka, patrzącego poza horyzont kolejnego pięciolecia, ...no może ten sympatyzujący z PO - Rafał Dutkiewicz.

6. Dżentelmen o wiek nie pyta

Już nawet sam tytuł tego wydarzenia jest w pewnym sensie obraźliwy. Nie wiedziałem wcześniej o tym, że Roman Polański zbałamucił nastolatkę. Wydarzenie to było szeroko komentowane przez 'gwiazdy' polskiego show biznesu, takie jak Dorota Stalińska (wulgarna, głośna w dosłownym znaczeniu aktorka serialowa), Katarzynę Figurę czy Krzysztofa Zanussiego.
Bełkot powyższych osób w niczym mi nie przeszkadzał, gorzej z oficjalną notą Radosława Sikorskiego, który reprezentuje na zewnątrz kraj, którego jestem obywatelem. Z całym szacunkiem dla Romana Polańskiego i jego twórczości, myślę że należy mu się cela razem z Piesiewiczem ubranym w sukienkę.

6. Afganistan, Iran i Korea Północna

Afganistan

Kim są tak naprawdę Afganie? Jaką mają mentalność po kilkudziesięciu latach wojny ze Związkiem Radzieckim, a później z Rosją? Jakie są motywy, że oficjalnie twierdzi się, że terroryści z Afganistanu atakują cele w USA? Lidera NATO, odwiecznego wroga Związku Radzieckiego i Rosji? Co myśli przeciętny obywatel tego rozległego kraju, który nie ma dostępu do Internetu i rzetelnej informacji, ale wie, że w walkach z NATO zginęło kilku jego sąsiadów? Kto jest wtedy jego wrogiem? W jaki sposób zareaguje, gdy zginie ktoś z jego bliskich? Gdzie będzie szukał okazji do zemsty i odzyskania dumy tak ważnej w jego kulturze? Jak wielki jest przemysł narkotykowy w Afganistanie? Te pytania nadal pozostają bez odpowiedzi po 2009.

Iran

Iran przez cały 2009 był szykanowany przez 'cywilizowany' Świat. Co chwilę, któryś z prominentów potępiał Mahmuda Ahmadineżada, a nawet groził zbrojną interwencją. Oczywiście, podążając za wspomnianymi i mediami, większość obywateli 'cywilizowanego' Świata również potępiała panujący reżim.. A to chyba nie tak trzeba postrzegać... przecież, Iran jest w stanie wojny z Izrealem, który posiada arsenał nuklearny i od wielu lat zapowiada atak, dlatego chyba trudno się dziwić, że Teheran się boi i prowadzi badania w kierunku rozwoju własnego potencjału nuklearnego. Ponadto, Iran sprzedaje ropę za euro, a nie za dolary co jest sprzeczne z interesem USA (w zasadzie Banku Federalnego, który faktycznie posiada władzę w USA), a po trzecie trzeba pamiętać, że Iran przez długi okres był opanowany przez brutalny reżim M. Rezy Pahlawiego, który rękami służb Savak trzymał w strachu całe społeczeństwo. Wyniszczył je doszczętnie, potrzeba czasu i kolejnych pokoleń, aby społeczeństwo Iranu odrodziło się zdrowe i nie obciążone mentalnością epoki. Ahmadineżad jest tylko skutkiem ubocznym tego procesu.

Korea północna

Korea Północna też była ciekawym zjawiskiem w 2009. Było o niej cicho. Świata nie obchodzi to, że tam ktoś umiera z głodu, nikogo nie obchodzi, że panujące tam chore umysły budują bomby jądrowe. Interwencja w Korei nie sztymuje nikomu, bo przecież w kontekście interwencji w tym kraju niewiele można zyskać.

4. Świńska grypa

Ładna nazwa w tym roku - A/H1N1. Już sama nazwa wywołuje emocje, jest taka syntetyczna, laboratoryjna i tajemnicza. Gdybym był premierem to szalejąca grypa byłaby mi na rękę, bo wiadomo że w obliczy nieznanego, tajemniczego zagrożenia dobrze jest zawierzyć liderowi. Niektórzy wieszają psy na minister Kopacz za to, że nie kupiła szczepionek na A/H1N1 (kurde, naprawdę dobra nazwa). Ciekaw jestem, jakie były tego motywy. Lekarska uczciwość, czy brak funduszy i polityka, dla spokojnego sumienia obstawiam, że to pierwsze. Martwi mnie jednak, że koncerny farmaceutyczne nie zdecydowały się na detaliczną sprzedaż szczepionek. Wyobraźmy sobie sytuację, gdzie do aptek przychodzi matka chorowitego kilkunastoletniego chłopca z pytaniem o szczepionkę na A/H1N1 i dostaje odpowiedź, że nie jest dostępna w sprzedaży detalicznej. Jak dla mnie to dramatyczna sytuacja, bo rodzi się pytanie o moralność. Nawet tą korporacyjną, bardzo rozmytą.

3. Kradzież napisu

Ciekawe jaki był motyw kradzieży tego napisu. Czy były to względy estetyczne, dewiacja bogatego, chorego człowieka czy też chęć wbicia szpilki w plecy narodowi żydowskiemu. Tak czy inaczej, eskalacja działań mających na celu znalezienie skradzionego napisu trochę mnie oburza, bo są większe przestępstwa i pilniejsze potrzeby niż poszukiwanie napisu z bramy wjazdowej obozu koncentracyjnego. Oczywiście nie można dopuszczać do kradzieży tego typu symboli, ponieważ podtrzymują pamieć o tamtych wydarzeniach, ale czy właśnie ta pamięć zależy w tak wielkim stopniu od napisu wykonanego z kilku arkuszy blachy?

2. Jade Goody

Ludzie zniosą każdą tragedię, jeśli nie dotyczy ich samych. Dodatkowo tragedia innych, powoduje dreszczyk emocji, ciekawość i przyciąga przed telewizory. A kiedyś czytałem, że "The Running Man" Richarda Bachmana to science fiction. Jakiś głupi byłem!

1. Kryzys

Chciałbym pojechać do Wenezueli, dlatego, że tam na ulicy można spotkać miliardera i żebraka, którzy razem rozmawiają i jedzą obiad w Comedor. Zarówno jeden jak i drugi, wiedzą że z dnia na dzień może się coś przekręcić i zamienią się rolami. Dlatego, tam jedyną różnicą jest to, kto aktualnie płaci napiwek. U nas jest inaczej i stąd te dramaty. U nas nie czuje się tego, że można się z dnia na dzień stać żebrakiem, a Ci którzy twierdzą że Polske ominął kryzys i wszystko się poukładało radzę się ogarnąć, bo FED może z nich zrobić dłużników i wykolejeńców w kilka godzin.

Tyle...

Chciałbym jeszcze wspomnieć kilka osób, którzy odeszli w 2009, a którzy mieli wpływ na moje poglądy i postrzeganie.

Lista nieobecności:
Jan Wejchert - pasjonat i entuzjasta mediów.
Franciszek Starowieyski - trudno opisać jego twórczość, trzeba zobaczyć.
Zbigniew Religa - przeczytałem jego biografię i wywiady kilkakrotnie, Nigdy nie interesowałem się jego karierą polityczną, imponował mi jako lekarz.
Paweł Wieczorkiewicz - Jego wykłady i publikacje od wielu lat są dla mnie źródłem wiedzy o Rosji i Związku Radzieckim.
Piotr Morawski - Był dla nie wzorem podróżnika.
Maciej Rybiński - 2009 był dziewiątym rokiem spędzonym z jego felietonami, zawsze była to pozycja obowiązkowa w nowym wydaniu Wprost.

Mur

2010-01-05T11:48:00.007+01:00

Niektórzy mówią, że mężczyźni dojrzewają do szóstego roku życia - później już tylko rosną. Rzeczywiście coś w tym jest, bo trudno jest wytłumaczyć w jaki sposób można na prostej drodze ...przypieprzyć w mur.

W niedzielne, śnieżne popołudnie kręciłem bączki na opuszczonym placu manewrowym na Naramowicach. Było świetnie. Kręcenie bączków na ręcznym, jazda długimi poślizgami tak mi się spodobała, że spędziłem tam prawie godzinę. Pod Lipy wracałem ulicą Karpią, która była wtedy zaśnieżona i pusta. I właśnie ta 'pustość' i wcześniejsze wrażenia z placu kazały mi wykręcić jeszcze jednego 'końcowego' bączka. Pierwszy wyszedł perfekcyjnie, drugi już gorzej... :/

Kiedy poszedłem oszacować rozmiar zniszczeń, okazało się że zdarzenie widział przechodzący, gdzieś w cieniu staruszek, który z szerokim uśmiechem skomentował wydarzenie tymi słowami - "Uuuu Panie, ale żeś pan przypierdolił."

Rozbiłem zderzak, halogen, i ramkę do tablicy. Pod samochodem znalazłem jeszcze trzy plastikowe długie elementy, nie wiem co to jest, ale też się roztrzaskały

Morał jest prosty - nie da się zrobić dwóch bączków na Karpiej.

Andrzej Poniedzielski "List o odszkodowanie"

2009-12-23T15:50:00.000+01:00

Młodzież w dresach na Onecie

2009-12-22T13:48:00.000+01:00

Przed walką Pudzianowskiego i Najmana na forum Onetu wrzało. Większość dresów z blokowisk, doskonale orientuje się w tym jak komuś włożyć palec w oko czy walnąć z 'dyńki'. Gorzej z pisaniem i czytaniem - nawet programu telewizyjnego. Zaciekawił mnie komentarz niejakiego 'paździora' i cięta riposta innego z forumowiczów.

~paździor
Kedy Ta Walks i o kturej Pudzian wygra

~Czajnik
Ty zamiast oglądać walki naucz się poprawnej ortografii. .. Lepiej na tym wyjdziesz niż oglądanie dwóch mięśniaków walących się po gębach.

~jurand
w piontek o szustej :)

Nas nie przekonają, że czarne jest czarne, a białe jest białe...

2009-09-13T20:11:00.005+02:00

Chata Polska, os. Pod Lipami. Promocja kosmetyków.

"To jest naprawdę dobry krem!"
"Musi pani wiedzieć, że trzeba dobierać krem do ciała, a nie ciało do kosmetyku..."

Ja nic nie rozumiem, ale do pełnego ogłupienia brakował mi tylko...

"Polecam, Janet Kaleta"

Starorzecze Warty

2009-09-13T17:11:00.026+02:00

Z szosy między Ragalinem a Ragalinkiem jest zjazd na leśną drogę prowadzącą do doliny starorzecza Warty. To co uderza w miejscu to drzewa, większość to zabytki przyrody. Pokrzywione, stare i spróchniałe w środku, tworzą nieco apokaliptyczny widok. Drugą rzeczą to zapach, połączenie trawy, stojącej wody i nutki jesieni, pomieszanej z dymem palonych liści z pobliskich zabudowań. Wraz z chłodnym jesiennym wiatrem i słońcem stanowią całość, którą bardzo lubię.

Drzewa, tylko kilka z tych najciekawszych.

A to ciekawe, drzewo na zdjęciu poniżej ma problemy, więc ludzie nie zastanawiając się długo pomogli mu betonem. Zastanawia mnie czy warto coś takiego robić, na siłę ratować już i tak martwe drzewo.

Kilka kilometrów od mojego domu w Bydgoszczy, w głębokim lesie było takie dziwne miejsce. Znajdował tam się stary konar dębu, pusty w środku. Miejsce to było praktycznie niedostępne, a prowadził do niego jedynie ślad wygnieciony na mchu. Ślad ten zostawiała pewna sędziwa wiekiem pani, która urządziła we wnętrzu tego konaru kapliczkę i praktycznie codziennie odwiedzała to miejsce, sprzątając, przynosząc kwiaty i modląc się. Jak byłem młody i gnuśny to czasem podglądałem tą kobietę. Zawsze po modlitwie zostawiała pod obrazkiem krótki liścik. Gdy odchodziła to czytałem co napisała i odkładałem liścik w to samo miejsce. Prosiła w nim o zdrowie dla kogoś tam, o to żeby jej starczyło, żeby kupić coś tam wnukowi, żeby ...Zbyszek z Olą się nie tłukli tylko żyli w zgodzie itp... Potem 'głąby' z mojego osiedla zniszczyli kapliczkę, powodując tym samym dramat w życiu tej kobiety. Zatem lepiej zostawić takie miejsca w stanie takim jak się zastało i nie wnikać głębiej.

Jakość zdjęć z mojego aparatu jest niczym gra polskiej reprezentacji w piłce nożnej ze Słowenią, mam jednak nadzieje, że udało się pokazać kilka ciekawych faktur i struktur dostępnych w dolinie starorzecza Warty.

I jeszcze kilka innych fotek.

"Dlaczego nikt mnie nie lubi? Dlaczego ludzie korzystają, ze Śledzika na n-k? Dlaczego nasi znowu przegrali? Leo mówił, ze będzie international level.. I w ogóle chce mi się płakać..."

Panowie, panowie, kultury trochę...

Pasja, kto ją zrozumie?

Depresja, dotyka każdego.

* zdjęcie nie jest mojego autorstwa

Znośne miejsce, tak na jedną wizytę.

Joke

2009-09-11T21:34:00.000+02:00

W liście przebojów Marka Niedźwieckiego po 21:30 pojawia się Alina Dragan, która opowiada o tym czego się słucha w Holandii. Grzeje mnie niemiłosiernie i pewnie większość słuchaczy też, to czego słucha się w Holandii, większość czeka na opowieści o np. grzybobraniu i oczywiście dowcip. Ostatnio rozśmieszył mnie ten:

- Kochanie, chciałbym iść dzisiaj na mecz z kolegami, potem może kręgle i do pobliskiej knajpki...
- Aaa, idź, idź. Ja Cię przecież za rogi nie trzymam...

Btw. fajnie Marek i Alina potrafią się cieszyć życiem, zbieraniem kurek na jesień, pleceniem naszyjników, itp. Coś niedoścignionego.

Urlop

2009-09-07T21:10:00.007+02:00

Był wtorek, grubo po północy. Zasypiałem ze słuchawkami na uszach, grzejąc się po ponad godzinie siedzenia i wpatrywania się w niebo nad Rusałką. Byłem spokojny i wyciszony. Każdy dźwięk wydobyty kiedyś spod dłoni Alexandre Desplata i utrwalony na ścieżce do Malowanego Welonu docierał do mojego umysłu najgłębiej jak tylko mógł, powodując przyjemne ciarki na plecach oraz przywołując miłe wspomnienia czasów, gdy pierwszy raz je usłyszałem. Mogłem sobie na to wszystko pozwolić, bo wiedziałem, że tej nocy nigdzie mi się nie spieszy, niczego nie muszę zrobić, żadnej ze spraw zawodowych nie muszę przemyśleć, bo już następnego dnia miałem pierwszy od wielu miesięcy dzień wolny - urlop :) (tak to się pisze?) I to cały dzień! Pięknie!

...

Jakby ktoś olbrzymowi golił brodę z dupy, żesz ja pierdolę! Kretyn goli trawnik golareczką na kiju, chyba do golenia.

To słowa Adasia Miałczyńskiego z filmu Dzień Świra, które idealnie wpasowują się w moją pierwszą myśl o ...7:45 rano w dniu mojego upragnionego dnia wolnego.

Całą wiosnę i całe lato pod moim oknem leniwie rosły sobie chwasty i trawa, a te grzmoty peruwiańskie musiały wziąć się za strzyżenie trawnika, akurat teraz!

Tym? Tą?

Toruńscy aktywiści nie próżnują

2009-08-28T09:40:00.002+02:00

Dziewicza Góra - nocą

2009-08-27T23:23:00.003+02:00

Ta myśl, dręczyła mnie od kilku dni. Wiedziałem, że to w końcu zrobię. Po północy pojechałem na Dziewiczą Górę. Wjechałem rowerem na szczyt, postanowiłem zjechać. Przednie światła oświetlały tylko część trasy, a wertepy powodowały, że drogę postrzegało się w stroboskopowy sposób. Praktycznie nic nie widziałem, czułem tylko jak adrenalina uderza w skronie, powodując, że czas na każdą reakcję był akceptowalny. Prędkość z jaką zjeżdżałem oscylowała w okolicach 38km/h. Na końcu ścieżki jest sypki piasek, czułem jak grzęzną koła, jak tracę kontrolę nad rowerem. Przez moją głowę przebiegały te wszystkie ważne myśli, które dręczą mnie codziennie. Gdy na dole zsiadłem z roweru to nie mogłem ustać w miejscu. Wszytko było wyostrzone, serce biło z zawrotną prędkością. Cało moje ciało pulsowało. Nie wiem dlaczego to zrobiłem, nie potrafię wytłumaczyć tego braku emocji.

K.C.N.

2009-08-27T21:39:00.010+02:00

Ostatnio na jednym z for, ktoś napisał posta:

"Co oznacza skrót K.C.N?"

Dodam tylko, że forum dotyczyło czegoś dziwnego i niezrozumiałego co powszechnie nazywane jest uczuciem między kobietą (element nieprzewidywalny) i mężczyzną (element przewidywalny)

Rozśmieszyły mnie odpowiedzi dekodujące skrót :)

Ci nadgorliwy, tłumaczyli to zapewne z rozmarzonymi oczyma, otoczenie blaskiem świec.

1. może:kocham Cię nieobliczalnie/kocham Cię nieodwołalnie.
~kleo dzisiaj, 19:04

2.
kiedy cie napotkam
~jakiesz szyfry dzisiaj, 19:29

3. Kocham Cie Nosku
~to ode mnie:) m...dzisiaj, 19:55

Jeden z postujących popłynął po całej rozciągłości i spłodził:

4. Kocham Cię Nadal/Nocą/Nieznośnie/Niezmiernie ...
... Niebiańsko/Naturalnie/Namacalnie/Nieobliczaln ie Namiętnie/Notorycznie/Nabożnie/Nadaremnie/ Niemądrze/Nagannie/Nadmiernie/Nowocześnie/ ...
nie/Nowocześnie/ ...
~nieostrożnie dzisiaj, 19:23

Ci obdarzeni poczuciem humoru zaproponowali to:

5. Koniunktury Czas Nadszedł ;))
~dobrze? dzisiaj, 18:57

Kto Cię Nielubi ?
~1prorok dzisiaj, 19:44

6. Kradzież części natłokowych
~Doda dzisiaj, 20:11

7. kopne cie niedlugo
~tyle znaczy dzisiaj, 19:44

No i mój faworyt, trudno mi przekleić bo ciągle się śmieje :)

8.
Komu Ciągnik Nawalił?
~1prorok dzisiaj, 20:23

Perseidy

2009-08-14T20:08:00.005+02:00

Zawsze punktualne, czasem dziwne i niezwykłe, a stare baby na Podkarpaciu mówią nawet, że spełniają najskrytsze życzenia.

Perseida - ona. Prawda, że piękna?

Popuszczanie

2009-07-29T23:44:00.000+02:00

Wracałem z Tomkiem z pracy, rozmawialiśmy o pierdach związanych z nagłym hamowaniem. W pewnym momencie Tomek powiedział coś nieoczekiwanego :P

Tomek: "Zawsze jak patrzę we wsteczne lusterko to popuszczam."

?
[myśli]

Kasownik

2009-07-29T23:12:00.009+02:00

Na siłownię, którą chodzę, przychodzą kolesie, którzy wyciskają kilkakrotnie więcej niż ważę. Najbardziej skrajnym przepadkiem jest kolega Kasownik. Gość nie ma zębów na przedzie (stąd ksywka) i waży tak na oko 200kg. Generalnie unikałem tych gości, aż do wczoraj. Robiłem sobie jakieś ćwiczenia. W pewnym momencie podszedł do mnie ów Kasownik i powiedział miłym głosem - "Widzimy, że przychodzisz tutaj od kilku miesięcy, ale źle ćwiczysz" Podeszli do mnie pozostali i zaczęli pokazywać co i jak. Jeden z nich, zaproponował tzn. "martwy ciąg", nałoży mi prawie 50kg na sztangę i poprosił, żebym wykonał ćwiczenie. Wcześniej kilka razy pokazał co i jak. Zrobiłem ćwiczenie dziesięć razy. Wtedy kark, równie miłym głosem powiedział "A teraz wypad do domu". Oburzyłem się, ze dlaczego, przecież dopiero przyszedłem. Kark powiedział, że jutro i tak nie będę mógł się podnieść. Miał rację, następnego dnia rano szedłem na czworakach do łazienki :)

Krasicki miał rację pisząc "Nie sądź nikogo po minie, Bo się w sądzeniu poszkapisz" ;)

Klucz

2009-07-29T22:37:00.006+02:00

Poszedłem pomachać na siłownię. Gdy już zrobiłem, co zrobić miałem, poszedłem się przebrać do szatni. Przez przypadek włożyłem kluczyk do nie swojej szafki i przekręciłem. Klucz się zaciął. Kręciłem w prawo w lewo, próbowałem wyciągnąć ten pieprzony kluczyk. Po kilkudziesięciu minutach, zaczynałem się poddawać. Musiałem iść do recepcji i powiedzieć co się stało. Z tym był trochę problem, bo nie wiedzieć, dlaczego w recepcji siłowni, pracują ..modelki. Za każdym razem, gdy idę na siłownie to siedzi inna laska, zawsze wyglądająca jak z okładki Cosmopolitan. Poza tym, kręcą się tam zawsze karki z sekcji rugby, a rozmowy w recepcji są na poziomie:

Recepcjonistka: "Wow, a Wy tak w burzy gracie, nie boicie się?"
Kark: "No wiesz mała, to jest pierwsza liga, to nie gra dla chłopczyków"

Czad :D

No trudno, poszedłem do recepcji:

Ja: "Mam problem, włożyłem kluczyk do nie swojej szafki i się zaciął"
Recepcjonistka: "Jak włożyłeś kluczyk do innej szafki?"

(Karki zaczęli się przysłuchiwać, czułem się jak idiota)

Ja: "Bo się pomyliłem"
Recepcjonistka: "Jak się pomyliłeś?"

(fuck! - w myślach)

Ja: "Pomyliłem się i włożyłem w inną szafkę, zaciął się i nie mogę wyjąć"
Recepcjonistka: "Ale po co wkładałeś klucz w nie swoją szafkę?"

(fuck! fuck! fuck! - w myślach)

Jeden z karków wstał i powiedział, że wyciągnie klucz. Poszedłem za nim, kark podszedł do szafki, załapał za klucz, przekręcił i wyciągnął (fuck!)

Strzeliłem od niechcenia:

Ja: "Dzięki..."
Kark: "Spoko, nie przejmuj się..."

Czułem się jakby mi dał po twarzy. "Dżizas, kurwa ja pierdole"

Wyzwanie

2009-07-29T22:26:00.006+02:00

Była niedziela, pojechałem przejechać się na rowerze. Stałem sobie spokojnie nad Maltą, patrząc bezmyślnie na fontannę. Po chwili podjechał do mnie koleś na rowerze, ubrany tak, jakby zaraz miał startować w zawodach. Zapytał się, czy nie chciałbym się z nim przejechać. Ale w taki sposób, ze on będzie jechał, a ja mam mu dotrzymać kroku. Zgodziłem się bo i tak chciałem gdzieś pojechać.

Jechałem ledwo żywy za tym fagasem, ponad dwie godziny, po chaszczach, kałużach, pisku i ...drutach. Dojechaliśmy, aż do Pobiedzisk. Myślałem, że zejdę na tej trasie, gość cisnął niemiłosiernie. W Pobiedziskach ledwo żyłem, ale żeby sobie nie myślał to zaproponowałem, żeby teraz on dotrzymał mi kroku :D

Porobiłem go w puszczy Zielonki. Machnął ręką i się zatrzymał - bezcenne :)

Coś za coś. Następnego dnia czułem się jakby mnie przejechał tramwaj - nigdy więcej takich akcji!

Romantyk

2009-07-29T20:32:00.005+02:00

To naprawdę zagadkowe, w jaki sposób kobiety dobierają partnerów.

Stałem spokojnie w kolejce w Piotrze i Pawle. Wyłożyłem chlebek i itp.

Przede mną stała para. Ich dialog wyglądał mniej więcej tak:

Ona: "Bo wiesz Marian ja to lubię chodzić do kina. Najbardziej na komedie romantyczne, zawszę płacze"
On: "Ja lubię takie filmy, gdzie kurwa rozumiesz, trzeba pomyśleć. Wychodzisz z kina i chuj, myślisz w chuj"
Ona: "Jak to?"
On: "No wiesz, myślisz w chuj"
Ona: "hihi"

Dramat.

Trochę o informatykach

2009-07-24T21:05:00.011+02:00

Mam czasem wrażenie, że informatykowi blisko jest do Pasztuna. Jest dumny z tego co robi, przesiaduje przez długi czas w jednym miejscu, o kobietach wie, że istnieją, chodzi obładowany gadżetami, źle się ubiera i potrafi przez całą noc farmazonić o rzeczach, które są ciekawe tylko dla niego i jemu podobnych. Mówi się też, że informatycy są nudni i notorycznie nie mają czasu. Złośliwi ludzie umieszczają nawet w internecie, zdjęcia tego typu, podpisując je "Impreza u informatyków"

Lub inne opisujące styl życia informatyka...

Skandal!

Tak naprawdę to odsetek nudnych osób wśród informatyków jest porównywalny do tego właściwego do innych zawodów. Co do braku czasu to już gorzej. Prawdopodobnie wynika z tego, że nie jest dziedzina nauki, której przedmiotem jest obiekt namacalny. Problem można sobie zobrazować na przykładzie. Jeśli inżynier budownictwa ma problem z pustakiem to może go wziąć, pomacać i stwierdzić wręcz ogranoleptycznie, gdzie jest problem. W informatyce jest inaczej, pracuje się na kodach, pewnych ontologiach i na różnych poziomach abstrakcji, które można ogarnąć tylko wtedy, kiedy potrafi się myśleć abstrakcyjne, a to już nie takie łatwe jak ...pomacać pustaka. Stąd, rozwiązywanie problemów jest dużo trudniejsze i wymaga większego nakładu czasu. Mnogość problemów z którymi musi się zmierzyć w pracy, dodatkowo powoduje pewne schorzenie zawodowe - stoicki spokój i przesadną cierpliwość. Przydaje się, gdy się stoi w kolejce w warzywniaku, gorzej w życiu, gdzie czasem trzeba komuś powiedzieć, żeby spadał...

Dla nieświadomych społecznie i technicznie, którzy naglę się oburzyli i zaczną krzyczeć "No jak! A drukarki nie może dotknąć i naprawić!?" Odpowiem krótko - douczcie się grzmoty peruwiańskie. Informatyk - programista, projektant czy architekt systemowy to nie koleś od drukarek! Tak gwoli ścisłości :)

Wszystkie wyżej wymienione myśli są powierzchowne, mogą mieć pewien wpływ na to kim jest informatyk. Jak się tak dobrze przyjrzeć to problem leży, gdzie indziej. Pasja i misja to słowa klucze, które determinują działania informatyka. Tutaj tkwi sedno. Tworząc nawet najbardziej wyrafinowane systemy, które mają posłużyć setką tysięcy ludzi, co chwilę napotyka się na jakąś słabą ludzką myśl, funkcjonalność, która posłuży bardziej wydajnej pracy, zarabianiu pieniędzy, biznesowi. To słabe, bo nie powinno się wkładać dużej części swojego życia jaką jest praca w coś co ma na celu zarabianie pieniędzy. Drugą sprawa to świadomość mechanizmów, które funkcjonują na świecie. Kiedy przeczytałem "Samotność w sieci" byłem spocony i nie mogłem zasnąć. Zafascynowało mnie tworzenie algorytmów analizujących kody DNA ...teraz po kilku latach wiem, że stworzenie lekarstwa na raka jest problemem informatycznych, obliczeniowy i że problem ten został dawno rozwiązany. Dlaczego nie ma jeszcze lekarstwa na raka? Równie dobrze można zapytać o to co było celem wojny w Iraku. Właśnie ta świadomość jest zabójcza.

Medycyna, gdybym mógł zrestartować swój żywot, to właśnie wybrałbym tę drogę. Tylko medycyna i nauki medyczne określiły właściwie swój cel. Jedyny słuszny, jedyny, który stawia dobro człowieka na piedestale.

Z perspektywy osoby nie związanej z medycyną, zawsze będzie zagadką to co czuje chirurg, po kilkonastogodzinnej operacji obcego człowieka. Co czuje kardiolog, który bez fochów, wstaje o piątej rano, żeby pojechać na izbę przyjęć. Informatyk nigdy się tego nie dowie, a większość z nas nie wstanie o piątej rano, żeby naprawić błąd w systemie, a jeśliby wstał to kląłby niemiłosiernie.

Pozostaje przemilczeć i nie myśleć o tym.

Kiekrz

2009-06-28T19:23:00.036+02:00

Dojechać rowerem z Poznania nad jezioro Kierskie jest dość łatwo. Licząc od parku Cytadela to niecałe 20 kilometrów. Jadąc z Poznania do Kiekrza mija się kilka ciekawych miejsc, a całą droga obfituje w jeziora, strumyki, górki i ...komary.

Trasa zaczyna się na Sałaczu, a konkretnie w najładniejszym moim zdaniem parku w Poznaniu, czyli w parku Sołackim.

Dalej, jedzie się w pobliżu obiektów Olimpii w stronę jeziora Rusałka. Mam co do Rusałki mieszane uczucia. Z jednej strony nie darzę tego miejsca sympatią, bo kojarzy mi się z grzmotami peruwiańskimi w błyszczących dresach, którzy wrzucili mi aparat do wody, razem zresztą ze mną, ale też z wielogodzinnym bieganiem i ogromnym wysiłkiem, bólem mięśni, potem i krystalizującej się na mojej twarzy szczypiącej soli. Poza tym po ścieżce wokół Rusałki, ludzie jeżdżą konno. To skutkuje tym, że jak się jedzie bardzo szybko rowerem w półmroku to można wyłapać na przednie koło końskiego "placka". Muszę przyznać, że nie jest to fajne uczucie :P. Z tej pozytywnej strony to mam z tego miejsca bardzo dużo miłych wspomnień. Głównie związanych z fotografią, takich jak czatowanie co ranek w sitowiu i polowanie na zimorodka (strasznie uparte stworzenie), czy podpuszczanie mrówek tak, żeby chodziły zgodnie z pomysłem na zdjęcie. Niby takie głupoty, jednak tak pochłaniały myśli, że problemy i stres życia codziennego znikał już po paru chwilach. Dodatkowo, wczesnoporonne przesiadywanie w chaszczach nad jeziorem, pozwala poznać naprawdę fantastycznych ludzi, zazwyczaj starych rybaków, którzy często przeżyli niezwykłe życie i są w stanie sprowadzić Cię na ziemie w kilku zdaniach. Warto było z nimi rozmawiać i czasem posłuchać.

Z Cytadeli do pomostu na Rusałce jest około siedem kilometrów. W dalszej drodze należy kierować się w kierunku Strzeszynka. Droga prowadzi mniej więcej takimi ścieżkami.

Warto zaopatrzyć się w okulary, nie wiem dlaczego, ale o tej porze fruwa, pełno czegoś takiego małego, czarnego i brzydkiego.

Z nad Rusałki do Strzeszynka jest prawie 7 kilometrów. To sporo i jazda jest trochę nudna, szczególnie, gdy jechało się tamtędy wiele razy. Zastanawiałem się, czy jestem w stanie zrobić sobie zdjęcie jadąc na rowerze. Odpowiedź brzmi - nie jestem w stanie zrobić sobie zdjęcia jadąc na rowerze ;)

Jezioro w Strzeszynku mimo tego, że jest małe to ma swój urok, a plaże i restauracje jak na tak małe jezioro, są naprawdę fajne.

A teraz zagadka! Co na plaży w Strzeszynku robi facet z dzieckiem, żoną i z ...DVD?

Strzeszynek to był przedostatni przystanek przed Kiekrzem. Droga ze Strzeszynka do Kiekrza jest fajna, bo wysypana drobnymi białymi kamieniami, czyli czymś po czym jeździ mi się wybitnie dobrze.

Przed Kiekrzem jest przejazd kolejowy. Obok jest pole chwastów, przy odrobinie wyobraźni Prowansja jak się patrzy. Chwilę później na słuchawkach Streitenfeld ;)

Dojechałem nad jezioro w Kiekrzu, jak widać na zdjęciu jest dość duże. Przebywanie nad jeziorem w jednym miejscu okazało się praktycznie niemożliwe. Roje komarów nacierały z każdej strony, więc odpuściłem sobie podziwianie widoków i pojechałem dalej.

Wzdłuż jeziora prowadzi asfaltowa ścieżka, która co chwilę zahacza o plażę oraz budki z lodami i ...kebabem.

Nie bardzo chciało mi się zatrzymywać na którejś z tych plaż z uwagi na komary, jednak na jednej warto było się zatrzymać.

Jadąc do końca tą ścieżką wyjeżdża się na Dąbrowskiego, co było, przynajmniej dla mnie sporym zaskoczeniem.

Reasumując, warto psiknąć się czymś na komary i wybrać się w trasę Poznań - Kiekrz. To zaledwie 20 kilometrów, czyli akurat na popołudnie, a można zobaczyć wiele ciekawych miejsc.

Koniecznie na rowerze.

Duke Ellington & John Coltrane - In a Sentimental Mood

2009-06-24T21:07:00.008+02:00

Są takie utwory, które usłyszy się, gdzieś przypadkiem i momentalnie przechodzą Cię ciarki po plecach. Po czasie, ciągle pamiętasz tą melodię i sytuację w jakiej ją usłyszałeś. Maria Peszek powiedziałaby może, że jarzą się i parzą jak druciki z miedzi. Zapadają w pamięci na zawsze i gdy tylko sobie przypomnisz melodię czy motyw z tego utworu to przypomina Ci się cała, często miła sytuacja. To działa trochę tak jak tłumaczą szamani od NLP - pokaż komuś świąteczną ciężarówkę Coca-Coli, a z pewnością się uśmiechnie. Nie możną mieć na własność szczęścia, więc dobrze, że są chociaż wspomnienia i utwory z którymi się kojarzą. Abstrahując już od wspomnień, "In a Sentimental Moods" Duka Ellingtona i Johna Coltrane jest po prostu genialny. Ten utwór usłyszałem ponad cztery lata temu w mojej ulubionej kawiarni Behemot w Poznaniu, urzekł mnie momentalnie. Żałowałem przez długi czas, że nie zapytałem wtedy o wykonawcę. Potem, usłyszałem "In a Sentimental Moods" w taksówce, wracając późno w nocy, po wejściu do mieszkania, szukałem tego kawałka prawie do rana, opisując na forach, melodię i wymieniając instrumenty, niestety bez skutku. Jakiś czas temu, stojąc w kolejce do kibelka w Dragonie poznałem Joannę, pogadaliśmy chwilę o muzyce, która właśnie leciała i poszliśmy załatwić sprawy, w kontekście których staliśmy. Po jakimś czasie ponownie spotkałem Joannę, znowu w Dragonie. Pograliśmy w piłkarzyki i zaczęliśmy rozmawiać - tylko o muzyce. Przez kolejne kilka "dragonowych wieczorów" spotykałem Joannę, która ciągle mi wypominała, że nie znam John Coltrane. Bez przerwy namawiała "Posłuchaj Johna Coltrane - jest genialny" Przestałem chodzić do Dragona i wszystkie te rozmowy i John Coltrane poszły w niepamięć. W niedzielne południe zazwyczaj słuchał audycji "Siesta - Muzyka Świata" prowadzonej przez Marcina Kydryńskiego w radiowej Trójce i właśnie podczas tej audycji w przerywniku była reklama Polityki z płytą Johna Coltrane. Pomyślałem wtedy "Aaaa, Coltrane!" i poleciałem po Politykę. Sam sposób grania Johna Coltrane na saksofonie wydał mi się znajomy. Poszukałem trochę na necie i przypadkiem trafiłem właśnie na recenzję płyty Duke Ellington & John Coltrane, klikałem w próbki utworów, aż w końcu trafiłem na pierwszy utwór z tej płyty. Boskie 4 minuty i 14'scie sekund "In a Sentimental Moods"

"In a Sentimental Moods" To dla mnie kwintesencja jazz'u. Prosty, przewodni motyw Duka Ellingtona otaczany i rozbudowywany przez Johna Coltran'a. Sama melodia, wyznaczona prostym, fortepianowym tematem Ellingtona, trochę tak od niechcenia, ale zaczepna i mająca coś takiego wyjątkowego, synchronizującego się z rytmem organizmu. Coś, co powoduje, ze wyobrażasz sobie w myślach koncert i czujesz tą melodię tak prostą i tak genialną.

Już jest za późno, żeby usłyszeć Duke Ellingtona i Johna Coltrane wykonujących na żywo "In a Sentimental Moods" - pomimo tego dopiszę ich koncert do swojej krótkiej listy marzeń.

Panie i panowie, czapki z głów - Duke Ellington & John Coltrane - In a Sentimental Mood

http://w151.wrzuta.pl/audio/0fmgbh9rrSR/duke_ellington_john_coltrane_-_in_a_sentimental_mood

Bilard i piłkarzyki

2009-06-24T19:32:00.017+02:00

Już był czas najwyższy, żeby zagrać w bilarda. Witoldo po przejechaniu Europy wzdłuż i wszerz, wreszcie pojawił się w Poznaniu, więc była okazja, żeby spotkać się w klasycznym składzie na partii bilarda. Z Witoldem nie tylko pracowałem w niezwykle nudnym projekcie telekomunikacyjnym, ale też mieszkałem w jednym z najokropniejszych miejsc w Poznaniu, czyli na ulicy Rybaki. Klasycznie spóźniłem się razem z Tomkiem na umówioną godzinę. Do czasu naszego przybycia, Michał i Witoldo rozegrali już kilka partii, co mogło sugerować ich dobrą formę. Tego dnia fizycznie i psychicznie byłem wydymany, co skutkowało tym, że co chwilę łapałem się na tym, że wpatruje się w jeden punkt i myślę ...sam nie wiem o czym.

Chwyciłem kij i podszedłem do stołu, miałem wybitną ochotę, żeby w coś przypierdo... przyłożyć. Rozbijanie bil świetnie się do tego nadawało.

Z Tomkiem reprezentujemy podobny poziom, dlatego przynajmniej dla nas gra była zacięta. Potem przyszła kolej na Witoldo, jak widać gra ze mną bardzo go cieszyła

Poskładał mnie w kilka minut. Kolejna gra i kolejna porażka - tym razem zniszczył mnie Michał.

Tomek, bo spędzeniu roku na fotografii, przestawiał mi coś nieustanie w aparacie i robił foty na prawo i lewo.

Ta fioletowa bila na samym szczycie trójkąta od kilku spotkań, nazywana jest pieszczotliwie - adwentową. I tutaj nowość, bo Tomek wyczaił, że to nie adwentowa, tylko wielkopostna.

Dłoń, kij i bile.

Zmęczony człowiek i Michał

Końcówka kija i biała bila. Z tyłu widać sukno stołu (wiem, że to oczywiste, co przedstawia zdjęcie, ale niezwykle śmieszy mnie, gdy ktoś opisuje to co jest na zdjęciu. To trochę tak, jak pokazywać napisy w teledysku czy filmie, zakładając, ze widz nie rozkmini o co chodzi, więc jeśli uważasz, że to wybitny nietakt, prostactwo i bzdura to chętnie przybiję Ci piątkę ;) ).

Po zakończeniu gry, Witoldo powiedział, że musi spadać do Muchos Patatos na kurs salsy, Michał dostał dyspensę do 24'tej od żony, więc również wybraliśmy się do Muchos Patatos, zobaczyć jak Witoldo śmiga po parkiecie. Staram się unikać takich miejsc jak Muchos Patatos czy Cuba Libre bo drażnią mnie przychodzące tam młotki w białych sweterkach, którzy jako dobrą zabawę rozumieją podrywanie lasek. W ten dzień było jednak w tym względzie spokojnie. Podoba mi się salsa, jest prosta i właściwie wystarczy nauczyć się kilku kroków, reszta przychodzi razem z muzyką. Witoldo czarował na parkiecie. Zaraz przy wejściu do Muchos Patatos stoi stół do piłkarzyków, czyli gry, która pomimo swej bezsensownej idei, gram z pasją - codziennie.

Zagraliśmy dwanaście razy, były emocje, krzyki, rywalizacja, kłótnie w zespołach i teksty w stylu "Musimy się wziąć w garść", "Nie możemy przegrać", "Do boju Polsko..." - świetnie!

Muchos Patatos - świetne miejsce tzn. świetny stół. ;)

Grickle - We Sing the Forest Electric

2009-06-14T22:15:00.004+02:00

Kajaki

2009-06-08T21:38:00.030+02:00

Piątek.

Spływ kajakowy rzeką Dobrzycą rozpoczął się teoretycznie w piątek wieczorem. Zaraz po pracy pojechaliśmy do Szwecji. Niestety nie do tej od IKEA i Volvo, tylko do małej Szwecji, kilkanaście kilometrów za Wałczem. Przez Szwecję przepływa rzeka Dobrzyca. W Szwecji można się zatrzymać przy Białej Kładce. Do zatrzymania się przy niej zachęca taki oto baner.

W 'ośrodku' Przy Białej Kładce można wypożyczyć kajak, zjeść śniadanie, obiad i przespać się zaadoptowanej na potrzeby turystów oborze. Warunki są nawet przyzwoite. Jest prysznic, kominek i kilka miejsc na ognisko. Wygląda to mniej więcej tak:

Do Szwecji dotarliśmy około godziny 22'giej. Rozpaliliśmy ognisko i zaczęliśmy słuchać opowieści Falara. Po dłuższej chwili, wszyscy patrzyli po sobie w oczekiwaniu, aż ktoś się w końcu wyrwie i powie, że jest głodny. Byłem w towarzystwie najmłodszy, więc mi przypadło dymanie do najbliższego sklepu po zakupy. Niestety w Szwecji nie ma 24'ro godzinnych sklepów. Najbliższy otwarty sklep był w Ostrowcu. Sklep w Ostrowcu, chociaż bardzo mały, zaskoczył mnie pod wieloma względami. O cokolwiek nie spytałem, to pani zawsze miała, wyciągając zamawiany towar spod lady. Zrobiłem zakupy i wróciłem do Szwecji. Bardzo miło wspominam ten wieczór. Impreza przy ognisku trwała prawie do piątej rano. Za rzeką Dobrzycą odbywała się konkurencyjna impreza w mocno damskim składzie. Były nawet głosy, żeby zapakować Falara do kajaka i wysłać na przeszpiegi. Poszliśmy spać grubo po 5'tej rano.

Sobota.

Rano poszedłem się 'przewietrzyć'. Obok miejsca, gdzie spaliśmy była psia buda. Wyszedł z niej mały kundelek przytwierdzony do budy metrowym łańcuchem. Trzeba być skończoną świnią, żeby skazać psa na takie bytowanie. Nie mogłem oderwać od niego oczu. Patrzył na mnie z takim wyrzutem i nadzieją... Chciałem odczepić ten łańcuch i przejść się trochę z tym psem. Wtedy, wyczaił mnie gospodarz, który dość dosłownie określił, co o tym spacerze myśli. Bezradność to uczucie, które mnie szczególnie boli. Nic nie mogłem zrobić, ale wiedziałem, że to był mój pierwszy i ostatnie raz, kiedy zatrzymałem się Przy Białej Kładce.

W okolicach 9'tej przyjechała pozostała cześć ekipy, z którą miałem pokonać kilkanaście kilometrów rzeką Dobrzycą. W oczekiwaniu na transport, nawadnialiśmy nasze organizmy izotonicznymi płynami, bogatymi w witaminę C.

Człowiek organizujący spływ, wiózł nas przez prawie godzinę na miejsce startu spływu. Co ciekawe, pomimo fatalnego pod względem pogody tygodnia, akurat w sobotę świeciło słońce i było dość ciepło.

- Wodowanie

Trasa spływu była naprawdę ciężka, co chwilę napotykało się na miejsca, gdzie trzeba było wysiąść z kajaka i przetaszczyć go przez zwalony konar lub mieliznę. Płynąłem z Piotrem na końcu stawki.

- Fuszer i Marcin

- Niezniszczalny Falar i jego wierne rekwizyty + Marek

- Bartłomiej, w szczerym ujęciu

- Katarzyna i Przemo, który jeszcze nie wie, że dostanie za chwile z wiosła.

- Momentami, było naprawdę mało komfortowo.

- Ale i malowniczo.

Wsiadając do kajaka dostaliśmy tzn. "śniadanie do kajaka". Taki zestaw to zazwyczaj bułka, baton i owoc. I właśnie ta bułka miała tego dnia odegrać kluczową rolę. Po niecałej godzinie drogi, zabrałem się do konsumpcji wspomnianej wyżej bułki. Było w niej coś złośliwego. Po kolejnej godzinie spływu, zaczęło mi brakować sił, Piotr przestał się odzywać i wyglądał delikatnie mówiąc ...niewyjściowo. Dramat rozpoczął się, kiedy przenosiliśmy kajak brzegiem rzeki, aby ominąć tarasując dalszy spływ konar. Piotr poleciał, gdzieś do lasu, a ja rozglądałem się po okolicy, szukając przejawów cywilizacji.

- Czas spadać z tej dziczy.

Piotr w końcu powiedział, że źle się czuje i potrzebuje chwili odpoczynku, spojrzałem na niego - był cały blady. Machałem więc tymi wiosłami, jak tylko potrafię, byle dotrzeć do pierwszego punktu zatrzymania zlokalizowanego w Golcach. W pewnym momencie poczułem rewolucje w żołądku. Wiedzieliśmy już, że to przez bułkę i że się ostro zatruliśmy.

Wsiadłem do kajaka i próbowaliśmy płynąć dalej. Nie pamiętam już, kiedy czułem się tak okropnie jak wtedy. Każdy wysiłek, odepchnięcie wiosłem od brzegu, czy przepłynięcie przez konar, kończyło się tym, że przez ciało przechodziła fala ciepła, powodując niewiarygodny ból w głowie i mroczki w oczach. Płynęliśmy ostatkiem sił. Piotr poczuł się trochę lepiej i w magiczny sposób dopłynęliśmy do opuszczonego hotelu Trzcibór, miejsca, gdzie ktoś mógłby nas zabrać z trasy. Kolejnym problemem okazał się telefon, którego bateria, na skutek ciągłego łapania zasięgu rozładowała się momentalnie. Udało nam się zadzwonić tylko raz i powiedzieć, gdzie mniej więcej jesteśmy. Dowiedzieliśmy się również, że gastryczne problemy dopadły nie tylko nas. Wyciągnęliśmy kajak na parking przed Trzciborem.

Po czym padliśmy na ziemię, zmęczeni, trzęsąc się z zimna. Po godzinie nieruchomej egzystencji, zaczęliśmy kombinować w jaki sposób wydostać się z tej głuszy. Poszedłem do Trzcibora.

Trzcibór jest opuszczonym hotelem z ponad setką pokoi, pilnuje go stróż, który uparcie twierdził, że to jego hotel i zamierza go otworzyć w przyszłym roku. Sam Trzcibór to kompletna PRL'owska ruina, więc jeśli stróż mówił prawdę, to czeka go naprawdę dużo pracy. Opowiedziałem stróżowi o tym co się stało, na co gość mi warknął, żebym mówił głośniej, bo jest prawie głuchy. Po dłuższej chwili stróż chwycił o co mi chodzi, ale na pomysł, że chce przełożyć kartę SIM do jego telefonu zareagował mniej więcej tak:

"Czyś pan zgłupiał!?"

Jego nastawienie zdecydowanie zmieniło się po tym jak mu dałem dychę. Udało mi się dodzwonić i określić dokładnie, gdzie jesteśmy. Czatowaliśmy na tym parkingu prawie pięć godzin. Jak już dowiedzieliśmy się, że jedzie po nas koleś od kajaków to przytargaliśmy kajak na skraj drogi. Wyglądało to trochę tak, jakbyśmy chcieli złapać stopa z bagażem w postaci kajaka. Wzbudzaliśmy niemałą ciekawość przejeżdżających osób. Nie dziwię się temu bo sytuacja zapewne wyglądała dość komicznie.

W okolicach 19'stej przyjechał facet od kajaków, któremu nie omieszkaliśmy wygarnąć za śniadanie i trefną bułkę.

Po powrocie do Szwecji, obraz był co najmniej nieciekawy. Falar padł, tam gdzie stał, a reszta dogorywała.

Jedyne o czy myślałem po przyjeździe to ciepły śpiwór i sen. Nie zastanawiałem się długo na tym co będę robił dalej, tylko położyłem się spać. Większość ekipy wybrała wieczorną imprezę, która z czasem przerodziła się we wspólne śpiewanie szant. Zasypiałem, słysząc za okna:

Kiedy rum zaszumi w głowie
Cały świat nabiera treści
Wtedy chętniej słucha człowiek
Morskich opowieści.

Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom.

W okolicach północy, ktoś przypomniał sobie o mnie i usiłował namówić do wspólnego śpiewania ...targając zawiniętego w śpiwór po pokoju. Nie pamiętam, kto to był i czym motywował to co robił, byłem w suchym, błogim, ciepłym półśnie i tylko to mnie interesowało :)

Niedziela.

Nie było bata, żeby ktoś mnie zmusił do załadowania się do kajaka w ten dzień. Było mi zimno, ręce trzęsły mi się jeszcze po tym cholernym zatruciu. Po towarzystwie widać było trudy wczorajszej imprezy. Deszcz lał jak z cebra, więc ostatecznie, niedzielny spływ został odwołany.

Moda, a może nie moda na motory wśród moich znajomych rozprzestrzenia się w piorunującym tempie. W spływie brało udział około dwudziestu osób, z czego połowa przyjechała na motorach. Muszę przyznać, że jest coś fascynującego w motorach. Niecałe trzysta kilogramów wagi i moc dochodząca do stu koni mechanicznych. Do tego całą subkultura motorowa, no i te trzy sekundy do setki. Naprawdę robi wrażenie.

Cieszyłem się z tego spływu. Szkoda, że przytrafiło nam się to zatrucie. Z drugiej strony, można zadać pytanie o to, co jest fajnego w wiosłowaniu przez cały dzień, chodzeniu po pokrzywach, marznięciu w lodowatej wodzie i siłowaniu się z przewalonymi konarami?

Teraz sam nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Może to swoistego rodzaju nałóg. Jeśli tak, to co ma zagłuszać?

Ślesin

2009-05-25T22:09:00.018+02:00

Ślesin leży zaledwie 15 kilometrów od Konina i liczy sobie ponad 650 lat. Jest malowniczo położony, wśród lasów i jezior. Tyle o samym Ślesinie. Na terenie gminy Ślesin znajduje się coś niezwykłego - podgrzewane jezioro. Jezioro Wąsowsko-Mikorzyńskie, podgrzewane jest za pomocą wymiennika ciepła z pobliskiego kompleksu energetycznego, który swoją drogą budzi szacunek i przypomina trochę fabrykę chmur. Temperatura wody w jeziorze, latem może osiągać nawet 27 stopni Celsjusza. Właśnie tak wysoka temperatura czyni z tego miejsca raj dla amatorów sportów wodnych. Nad wspomnianym wcześniej jeziorem znajduje się ośrodek Delfin, który oferuje nie tylko nocleg i strawę, ale również sprzęt sportowy i rekreacyjny.

Niestety w weekend, w którym miałem okazję przebywać w ośrodku Deflin był co najmniej zimny. Cały ranek lało jak z cebra. Temperatura wody w jeziorze była dużo wyższa niż temperatura powietrza, dlatego kremy do opalania i okulary przeciw słoneczne okazały się tylko zbędnym balastem.

Tak mniej więcej wygląda ośrodek Delfin. Jak widać na zdjęciu pogoda nie nastrajała do spacerów.

Pierwszą rzeczą do której wsiadłem była motorówka. Z tego co opowiadał pan z czapką i białym daszkiem, łódź ta posiada silnik od Corvette'y i może śmigać z prędkością prawie 70 kilometrów na godzinę. Ponieważ wieść niosła, że siadając z tyłu łodzi jest się narażonym na przemoczenie przy ostrych zakrętach to profilaktycznie usiadłem z przodu - tam gdzie Karolina.

Podróż motorową łodzią jest naprawdę przyjemna, szczególnie na zakrętach, gdzie czuć jak siła dośrodkowa wgniata w fotel. Nie może być jednak idealnie i w momencie kiedy wysiadałem, zadowolony i suchy z łodzi, dostałem salwę wody z silnika skutera wodnego. Tak widocznie miało być, bo pomimo tego, że byłem cały mokry i musiałem się przebrać to okazało się, że woda jest naprawdę bardzo ciepła.

Właśnie ten szaleniec z lewej mnie opryskał.

A propos skuterów wodnych, to w tym wypadku, również jestem w lekkim szoku. Taki wodny 'motor' ma moc 250 koni mechanicznych i przyspiesza od zera do stu kilometrów w niecałe cztery sekundy. Lepiej nie uśmiechać się na starcie, bo pęd powietrza spowoduje, że uśmiech mimowolnie utrzyma się na twarzy do końca przejażdżki - czad!

Narty wodne to coś czego nie spróbowałem i żałuję, bo z brzegu wygląda fajnie, chociaż trochę nieporadnie.

Dla mnie osobiście hitem całego wyjazdu były tzn 'oponki'

Działa to na zasadzie, takiej że trzeba usiąść w oponie, mocno się złapać i dalej jest się ciągniętym za motorówką, trochę analogia do popularnego nad morzem 'banana'. Z opowieści osób, które już miały okazję pływać na 'oponkach' wynikało, że nie jest to prosta sprawa, prędkość z jaką się poruszają i uderzenia o fale powodują, że skaczę się na takiej 'oponce' lepiej od wyćwiczonej żaby. Ponadto, każdy kto już pływał na tym czymś, miał wspomnienia w postaci otarć i ogólnego potłuczenia.

Zapakowałem się w tą 'oponkę' i zacząłem słuchać wskazań kapitana motorówki. Tutaj pierwszy raz strach zajrzał mi w oczy. Kapitan opowiadał o tym, co zrobić w przypadku utraty przytomności, nudności itd.

Mój uśmiech to nie wyraz zadowolenia z zaistniałej sytuacji, a raczej porozumiewawczego konsensusu - czyli takie niepisane 'o fuck!'.

Na początku jest świetnie, przyspieszenie wgniata w 'oponkę' tak mocno, że trudno nie zrobić fikołka. Potem, zaczynają się schody, trafiło mi się miejsce w środku, dlatego każdy zakręt wiązał się wyskokiem i twardym lądowaniem na wodzie.

Prędkość wzrastała, a z każdym, kolejnym zakrętem było coraz trudniej się utrzymać. Woda z silnika waliła we mnie z taką siłą, że pozostawał tylko krzyk, więc krzyczałem podobnie jak moi współtowarzysze. W pewnym momencie wzniosłem się w powietrze, obróciłem i uderzyłem w krzyczącego Piotra. Potem był huk, uderzenie i trzy metry wody nade mną. Po wywrotce i restarcie, płynąłem na skrajnej 'oponce' i tutaj zaskoczenie, bo było dużo łatwiej. Genialne są te odjazdy na ostrych zakrętach, gdzie jedzie się jeszcze długo bokiem, a pozostali już jadą prosto. No i ta chwila konsternacji i zastanowienia na tym co się stanie jak lina się napręży - fantastyczna sprawa :)

Jak widać po takiej jeździe, można się tylko złapać za głowę.

Po tym wszystkim, obowiązkowe balety.

Góra Moraska

2009-05-20T21:55:00.009+02:00

Zarzuciłem wypady na Dziewiczą Górę po tym, jak oglądając własne kolana stwierdziłem szereg poważnych obrażeń. Tak dłużej być nie mogło, dlatego wybrałem bardziej łagodny teren w postaci rezerwatu "Meteoryt Morasko".

Co ciekawe, znajdująca się na terenie rezerwatu Góra Moraska jest drugą co do wysokości górą w Wielkopolsce. Góra Moraska liczy sobie 154 m.n.p.m. Sam wierzchołek wzniesiony jest zaledwie o 50 - 60 metrów w stosunku do okalających ją terenów. To mało, spoglądając z pewnej odległości, praktycznie jej nie widać.

Byłem w tym rezerwacie już kilka razy i poza wszechobecnym lasem i kilkoma bajorami, powstałymi po uderzeniach fragmentów meteorytu, nic ciekawego tam nie znalazłem. Gryzła mnie jednak myśl o tym, że z Góry Moraskiej będę mógł zrobić zdjęcie podwieszanego mostu na Obornickiej. Wychowałem się w pobliży miejsca, gdzie rzeka Brda łączy się z kanałem bydgoskim i budowle takie jak mosty czy śluzy mają dla mnie szczególne znaczenie.

Wybrałem najkrótszą trasę - przez łąkę.

Po kilkunastu minutach dojechałem na Górę Morską. Niestety, gdziekolwiek nie spojrzałem było widać drzewa, zatem nici z fotografowania. Skierowałem się w stronę Suchego Lasu. Tam na zdjęciach satelitarnych widać było łąkę z której prawdopodobnie mógłbym zrobić wspomnianą wcześniej fotkę. Łąka okazała się polem. Polem, na którym rośnie żyto lub coś w tym stylu. Jak wiadomo, w życiu nie ma nić za darmo, dlatego chcąc nie chcą tłukłem się przez to żyto. Podróż rowerem przez żyto nie trwała jednak długo, wyperswadował mi ją miejscowy rolnik, wrzeszcząc coś niecenzuralnego i wymachując widłami. Zniesmaczony zawróciłem do Poznania, zwiedziłem jeszcze znajdujące się u podnóża góry osiedle i znalazłem świetny zjazd, gdzie można rozwinąć wręcz zabójcze prędkości (ograniczenie prędkości przemilczałem).

Podjazd jest bardzo ciężki i powolny, ale dzięki temu, że trzeba poruszać się z żółwią prędkością to jest szansa na zrobienie zdjęcia ...szybko przelatującej muchy.

Dziewicza Góra

2009-05-10T13:49:00.013+02:00

Dziewicza Góra to najwyższe wzniesienie na terenie Puszczy Zielona. Wznosi się na wysokość 143m n.p.m. Wzniesienie nazywało się kiedyś Dziewcza Góra, potem z niewiadomych mi przyczyn ewoluowała do obecnej Dziewiczej Góry. Na szczycie góry znajduje się wieża obserwacyjna, która został postawiona na potrzeby ochrony przeciwpożarowej.

Korzystając z roweru i wyruszając mniej więcej z okolic Piątkowa, można dotrzeć do Dziewiczej Góry w niecałą godzinę. Trasa wiedzie przez most Lecha, Koziegłowy, a potem w kierunku Czerwonaka, skąd do celu jest już tylko rzut beretem. Można tak, ale większość tej trasy pokonuje się po ulicach. Lepiej założyć trochę więcej czasu i pojechać brzegiem Warty.

Wybrałem trasę nad brzegiem Warty.

Pierwszym ciekawym elementem na trasie jest most kolejowy. Pod mostem zawieszona jest lina, na której można się ostro bujnąć. Zdecydowanie nie polecam tej czynności, ponieważ pomimo pierwszych pozytywnych wrażeń z lotu to lądowanie może okazać się bolesne. W moim przypadku pierwszy lot zakończył się przyglebieniem plecami, przez co mam mieszane uczucia co do wykorzystania tej liny.

Następnie jedzie się po szutrowych drogach do momentu, kiedy zaczyna się las.
W lesie charakterystyka drogi zdecydowanie się zmienia. Staje się pagórkowata i mało turystyczna.

Jeśli nie jechało się wcześniej tą trasą to trzeba uzbroić się w cierpliwość. Liczne rozjazdy i odchodzące ścieżki powodują, że zdarzają się wpadki w postaci wjechania na ślepą ścieżkę, zakończoną ogrodzonym polem. W innych miejscach trzeba wypatrywać ścieżki tam, gdzie jej na pierwszy rzut oka nie widać.

Dalej, jest już bardziej znośnie. Trzeba tylko uważać na szybko przelatujące zające, których na tym kawałku trasy jest ogromna ilość.

Dojechałem do Czerwonaka. Pierwszy raz zobaczyłem cel mojej podróży.

Pojechałem na wprost wieży. Teoretycznie wybrałem optymalną drogę, praktycznie kaszan, bo przed widocznymi wyżej domami jest strumyk na tyle szeroki, że trzeba dymać kilka kilometrów w lewo do mostu.

Granica Puszczy Zielonka. Do wieży na Dziewiczej Górze jest ok 3 km. Byłem praktycznie na miejscu, ale nie chciałem jechać po asfalcie, dlatego skręciłem w prawo, wybierając leśną drogę.

Kto pojedzie asfaltem ten zgrzeszy. A dlaczego? A dlatego, że Puszcza Zielona to genialne miejsce, powalone konary, strumyki, górki, skały i ogromna liczba zwierząt.

Jechałem sobie spokojnie ku górze, aż spotkałem na drodze duże zwierze i nie był to Jerzy Sztur spacerujący z wielbłądem, a oryginalny jeleń. Czteroletni, bo na głowie nosił poroże rozgałęzione w czterech miejscach. Stał taki wpatrzony we mnie i uciekł, dopiero gdy próbowałem wyciągnąć aparat. Taki swobodnie biegający jeleń robi naprawdę duże wrażenie. Nie tylko, że względu na swoje gabaryty, ale przede wszystkim przez dzikość i bystrość, która biła z jego oczu, a także pewien majestat i kunszt z jakim się porusza.

Dotarłem do wieży.

Na dole jest sklep, za parę groszy można wejść na górę.

Wieża jak jest każdy widzi. Można wejść na górę, zrobić fotę, kupić loda w sklepie i wrócić do Poznania. Tyle tylko, że straci się to co na tej górze najlepsze. Dziewicza Góra to zajebiste miejsce na szaleństwa na rowerze. Kilometrowe zjazdy po korzeniach, konarach z wyprofilowanymi zakrętami powodują, że po kilku zjazdach trzęsą się nogi, a poziom adrenaliny jest tak wysoki, że trudno ustać w miejscu.

Dnia 07.05.2009

2009-05-09T17:39:00.015+02:00

Obudził mnie budzik z komórki, tak głośny, że czułem jak przenika całe moje ciało. Spojrzałem na zegarek czekając na wyrok.

Winny! Trzeba wstawać, obiecałem sobie, że będę przychodził do pracy przed ósmą rano. Jeśli teraz bym się poddał to drugie takie postanowienie może już nie mieć tej mocy jak to. Każdy ruch sprawiał, że pulsujący ból w mojej głowie, stawał się nie tylko mocniejszy, ale też bardziej wyrachowany, atakując wszystkie słabe miejsca. Przegrywałem z bólem na każdej pozycji. Dowlokłem się do łazienki i zobaczyłem siebie w lustrze. Trudy wczorajszego bilarda było widać gołym okiem. Najwidoczniej było coś złośliwego w tych kilku piwach, które wczoraj wypiłem, no bo przecież nie było ich aż tak dużo ...chyba. Minuty mijały i w końcu udało mi się ogarnąć i wyjść do pracy. Pić! Wołało moje ciało i był to krzyk władczy i nietolerujący sprzeciwu. Wstąpiłem do pobliskiego warzywniaka i stanąłem w kolejce za babką, która nie mogła się zdecydować, czy kupić dwa pomidory czy może lepiej trzy. I tak przebiera w tej skrzynce przez ponad dziesięć minut. "Pani, ja tu ginę! Krzyczałem w myślach. Uzupełniłem płyny zaraz po wyjściu z warzywniaka i skierowałem się w kierunku przystanku autobusowego. Na przystanku stało sporo ludzi, więc wiedziałem, że zaraz przyjedzie autobus.

Przyspieszyłem kroku, chociaż już i tak się pogodziłem z tym co się stanie.

No tak. Zawsze mi spieprzy autobus, niezależnie od tego, o której wyjdę. Jakby czekał, aż pojawię się na drodze do przystanku i dopiero ruszał. Poczekałem na następny autobus i pojechałem. Przejechałem tylko dwa przystanki i musiałem wysiąść. Rozejrzałem się wokół, znalazłem śmietnik i wyrzuciłem ten worek ze śmieciami. Ruszyłem dalej w stronę pracy już bez przeszkód i niepotrzebnego balastu.

O 17'stej zameldowałem się u dentysty, a właściwie dentystki. Uwielbiam tą kobietę, ma niesamowite poczucie humoru i kompletnie niczym się nie krępuje, dlatego pobyt u niej to pomimo oczywistego dyskomfortu jest naprawdę miły i zabawny. Już na wejściu powiedziała to czego się obawiałem i co zawsze powtarza "Witam panie Tomku, pani Bożenko (asystentka) proszę przygotować znieczulenie, albo najlepiej dwa". I się cieszy :)

Usiadłem na fotelu, pani zaczęła coś tam robić i po chwili pyta bez kontekstu "Pan też jest daleka, co?" Odpowiedziałem, że nie, że jestem raczej z bliska. "Jest pan u mnie na fotelu, proszę się słuchać. Jak mówię, że jest pan z daleka to tak jest. Pani Bożenko, proszę zanotować w kartotece, że pacjent nie zgadza się z decyzjami lekarza" I znowu się cieszy. Po dłuższej chwili, kolejne pytanie.

Dentystka: "Włożyć panu gumę?"
Ja: "Jaką gumę?"
Dentystka: "No gumę, zrobić panu gumę?"
Ja: "A po co ta guma?"
Dentysta: "Fajna jest guma. Pani Bożenko, zrobimy panu gumę."

Okazało się, że guma to taki arkusz gumy z dziurą na ząb. Mocuje się go na specjalnym przyrządzie i rzeczywiście jest fajna bo wszystkie paprochy lecą na gumę, a nie do gardła. Leżałem plackiem na fotelu z gumą, sączkiem, okularach i przyrządem wkręconym w moje usta. Po chwili, kolejne pytanie, a właściwie rozkaz.

Dentystka: "Proszę mi podać to niebieskie co leży obok pana"

Szarpię się z całym tym sprzętem podpiętym do mnie, żeby podać to niebieskie coś. Patrze na dentystkę, a ona patrzy na mnie ucieszona.

Dentystka: "Żartowałam. Pani Bożenko proszę zanotować w kartotece, że pacjent zachowuje się właściwie i wykonuje rozkazy."

Leże dalej, już prawie godzinę.

Dentystka: "Pani Bożenko proszę tu szybko przyjść"
Dentystka: "Widzi pani?"
Bożenka: "Co?"
Dentystka: "Ten strach w oczach. Uwielbiam to."

I się znowu cieszy. Do drzwi zaczęli dobijać się pacjenci, którzy byli po mnie.

Dentystka: "Pani Bożenko, proszę poinformować pacjentów, że muszą trochę poczekać bo nam pacjent zemdlał"

Już widziałem te spojrzenia ludzi, gdy będę wychodzić. I te ich szydercze myśli "Taki duży chłopak, a mdleje u dentysty"".

Problem mojego zęba został rozwiązany o czym pani dentystka poinformowała mnie śpiewając.

Dentystka: Zabiłam byka cóż to dla mnie byk.....z byka krew sika,siku siku sik!

Mój pobyt przedłużał się. Dostałem kolejne kłopotliwe pytanie.

Dentystka: "Chce pan Fuji?"
Ja: "co?"
Dentystka: No, czy chce pan Fuji"
Ja: "A co to jest?"
Dentysta: "Boże, pani Bożenko proszę zanotować w kartotece, że pacjent przychodzi na wizyty nieprzygotowany."

Pani dentystka szalała, ze śmiechu.

Dostałem Fuji. W końcu mnie wypuściła, przemknąłem przed ludźmi w poczekalni słysząc ich myśli "Patrz, to ten co zemdlał". Generalnie było fajnie bo śmiechu było tyle, że zapomniałem o bólu i problemie jaki miałem.

Wróciłem do pracy. Zbliżała się 21'wsza, więc czas było pojechać do mieszkania. Po drodze wstąpiłem do Chaty Polskiej po zakupy, kupiłem jakieś bzdury i poszedłem spacerkiem do mieszkania. Dopiero w mieszkaniu miały ujawnić się efekty przemęczenia i setek myśli, które przewinęły się przez moją głowę w ostatnim tygodniu.

Gdy wracałem z tej Chaty Polskiej to zwróciłem uwagę, na spojrzenia mijających mnie osób. Tak się złożyło, że były to same dziewczyny, więc zacząłem sobie nawet trochę wlewać, że może zmężniałem albo coś. Otóż nie. Położyłem wszystko na stole i doznałem olśnienia. Przytaszczyłem zakupy ...razem z koszykiem. Osobisty dramat. Po chwili przyszła Asia, spojrzała na koszyk i nawet nie komentowała. Ucieszona, dobiła mnie ostatecznie ..."Tomek, to chyba nie najlepszy moment ale syfon do końca odpadł i nie ma gdzie naczyń myć.".

Cóż, mam koszyk, ale chyba czas odpocząć ...i jeszcze ten cholerny syfon.

Bilard

2009-05-09T16:25:00.014+02:00

Były kiedyś takie czasy, że tydzień bez partii bilarda był tygodniem straconym. Wyjścia na bilarda były tak częste, ze kilku z moich znajomych zainwestowało we własne bajeranckie kije. Wszystko zmieniło się, kiedy przeniesiono lokalizację miejsca naszej pracy. Od tej pory bilardowe wieczory są wydarzeniem sporadycznym, przede wszystkim ze względu na problematyczny dojazd do klubu bilardowego. Po dłuższej wymianie mejlowej udało się jednak zorganizować wyjście do Zakręconej Bili w czwartek, co groziło kacem i bólem głowy w piątek. Ryzyko było akceptowalne, szczególnie, że skumulowało się kilka okazji, za które należało się stuknąć kuflem. Spotkaliśmy się w starym składzie - Michał, Piotr, Tomek i ja. Część z nas poznała się jeszcze w kultowym już pokoju 204 w Spółdzielni Samopomoc Chłopska "Rolnik" na Placu Wolności. Pracowaliśmy wtedy pod okiem równie kultowego Jakuba "bez ciśnienia", "się pływa, się skacze" G. Jakub już od dłuższego czasu nie pracuje z nami, ale zawsze na tych spotkaniach jest miło wspominany i obowiązkowo piejmy za niego, żeby mu dobrze w żagiel wiało. Kontynuując wątek, Jakub jest już chyba ostatnim kowbojem wśród informatyków. Przez swój styl bycia, jedni go nienawidzą a drudzy ubóstwiają, dla mnie był i jest wzorem tego w jaki sposób być świetnym specjalistą i czerpać garściami z życia to co najlepsze, dlatego zawszę chętnie wypiję jego zdrowie.

Z lekkim poślizgiem, wraz z Tomek dołączyliśmy do grających już Michała

i Piotra.

Po Michale zawsze widać, że wkłada w grę całe serce, Piotr to również matematyk, więc kąty uderzeń ma dobrze obcykane. W tym składzie partie, zawsze są zacięte.

Wzorcowe ułożenie dłoni i postawa przy uderzeniu.

Przyszła kolej na mnie i Tomka. Rozbijał niższy.

Tomek, nigdy się nie przyznaje, ale wszyscy wiedzą, że jest perfekcjonistą, dlatego nawet ubrał się stosownie do gry w bilarda.

Ja również co jakiś czas coś wbijałem.

Problem polega jednak na tym, że dostateczny poziom skupienia zachowuje przez pierwsze dwie, trzy gry. Potem, dostaje sromotne baty, a moje zagrania wzbudzają salwy śmiechu

Po jakimś czasie odwiedziła nas Patrycja, więc skończyło się bezpardonowe klniecie na stół czy kij po nieudanym zagraniu. Dziwna sprawa, bo od kiedy Patrycja przyglądała się grze, wszystkim, a szczególnie Piotrowi jakby lepiej szło. Zastawiające.

Wieczór zakończył się na rozmowach o pracy i tematach pobocznych. Czyli tak jak zazwyczaj, ale i tak było dużo śmiechu.

Cysterski szlak rowerowy

2009-05-03T20:45:00.037+02:00

Poznań i okolice to fajne miejsce dla osób, które czasami lubią pośmigać na rowerze. Można pocinać z górki po korzeniach w okolicach parku Cytadela lub zapuszczając się nad Rusałkę czy poligon w Biedrusku. Z drugiej strony można się wybrać w dłuższą przejażdżkę wybierając któryś, spośród wielu szlaków rowerowych. Moim zdaniem, najbardziej atrakcyjnym, ze szlaków jednodniowych jest Cysterski Szlak Rowerowy. Cały szlak liczy ok 150km i właściwie na przejechanie go trzeba poświęcić cały dzień. Można go jednak trochę skrócić, zaczynając jazdę na przykład na poznańskim Piątkowie, a kończąc na Pobiedziskach.

1) Wyruszając z Piątkowa warto zahaczyć o park Cytadela, nie tylko dlatego, że jest to największy park w Poznaniu, ale przede wszystkim dla uroku tego parku, charakterystycznego o tej porze roku.

Przebywając na Cytadeli nie można pominąć rzeźby "Nierozpoznani" pani Magdaleny Abakanowicz.

2) Po przejechaniu przez Cytadelę, komfort jazdy drastycznie spada, bo trzeba przedrzeć się przez miasto, aż do Malty. Niestety, na miejscu też nie jest najlepiej. Jazdą na czymkolwiek wokół jeziora Maltańskiego w długi weekend w okolicach 17'stej to czysta ekwilibrystyka. Rozpędzeni rowerzyści, biegające dzieci, rolkarze, sprawiają, że wypadki zdarzają się tam dość często. Sporo jeżdżę przez 'Maltę' i już kilka razy byłem świadkiem takiego zdarzenia. Co najbardziej przykre, powodują je gnojki w dresach lub pijani nadgorliwcy. Najbardziej żal mi rolkarzy, dlatego, że ich nogi łatwo przegrywają z kołami rowerów. Abstrahując od bezpieczeństwa warto przyjrzeć się kilku maltańskim widokom.

- Galeria Malta, a obok siedziba jednej z najlepszych firm informatycznych w Polsce ;)

- Tłok.

- Stok.

- Nie zawsze najprostsze ścieżki prowadzą do osiągnięcia pożądanej satysfakcji.

3) Po przejechaniu ścieżki nad Maltą, należy skierować się w stronę Zoo lub jechać wzdłuż rur ciepłowniczych. Wybrałem rury bo, dzięki nim ma się trochę wrażenie, jakby jechało się leśno - industrialnym tunelem.

Bliskość Zoo, może być źródłem dodatkowych atrakcji. Spotkałem takiego ptaka, nie wiem co to jest za gatunek, ale 'gostek' wyglądał jakby miał naprawdę zły dzień.

4) Jadąc dalej, wjeżdża się na właściwą trasę Cysterskiego Szlaku Rowerowy, oznaczonego takimi znakami.

5) To naprawdę świetna trasa, gro pagórków, jezior i leśnych ścieżek wyłożonych, białymi, ubitymi kamykami.

6) Takimi ścieżkami jak ta powyżej jedzie się w kierunku Antoninka. Przez prawie dwa kilometry trasa prowadzi brzegami połączonych jezior, gdzie roi się od fotografów i biesiadników rozpalających grilla.

- Ładnie i klimatycznie

7) W Antoninku, głównym problemem jest przedostanie na drugą stronę torowiska i trasy na Warszawę. Na pierwszy rzut oka, można odnieść wrażenie, że aby pojechać dalej, trzeba znaleźć przejście dla pieszych lub nauczyć się szybko biegać. I tu zaskoczenie, bo szlak znalazł ujście i wije się pod wiaduktem.

- Właśnie tędy. Jedyny minus to schody, więc trzeba taszczyć rower na plecach.

8) Dalsza trasa prowadzi w kierunku Swarzędza. Po drodze napotyka się na kilka ciekawych miejsc.

- Coś dla fanów opuszczonych miejsc.

- 'Dom Anna' - tak jest napisane na drzwiach. Nie wnikałem głębiej, ale wieść niesie, że to popularny i modny burdel.

- Pasieki. Jak się okazało bolesną chwilę później, dalej zamieszkałe.

9) Po kilkudziesięciu minutach dojeżdża się na skraj Swarzędza.

10) Po dojechaniu do Swarzędza warto się zastanowić co dalej. Kolejnym kluczowym punktem na Cysterskim Szlaku Rowerowym są Pobiedziska. Tyle tylko, że do Pobiedzisk jest ponad 20km, czyli przynajmniej godzina pedałowania. Pojechałem dalej. Droga do Pobiedzisk prowadzi przez Uzarzewo, Kobylnicę, Wierzenicę i ... No właśnie, znudziło mi się dymanie rowerem po szosie, więc skręciłem w obiecującą drogę, oznaczoną "Szlak wokół puszczy Zielonki". Na wspomnianym szlaku miałem zobaczyć kilka zabytkowych starych kościołów - tak przynajmniej było napisane. Rzeczywiście, dotarłem do kościoła w Wierzenicy, wnętrze kościółka robi wrażenie dzięki kolorom i bogactwu wystroju.

- (niestety, trochę przepaliłem)

- Wyczaiłem też w okolicy kościoła taką chatę, trochę z innej epoki.

10) Potem jechałem, jechałem i ...jechałem, a Pobiedzisk i kościołów dalej nie było widać. Cywilizacji było coraz mniej, a widoki wokół stawały się nieco stepowe. Pytanie o to jak daleko odjechałem od Poznania i czy to na pewno właściwą drogą, zrodził we mnie ten znak.

Odpowiedź na to pytanie była binarna. Albo wpadłem w dziurę czasową i niedługo zobaczę morze, albo to inne Mielno i mogę jechać dalej. Tak czy inaczej warto było jechać dalej. Minuty mijały, a zabytkowych celów wycieczki nie było widać. W pewnym momencie spojrzałem na licznik rowerowy, pokazywał 41 kilometrów przejechanych od Poznania. Na zegarku dochodziła 19:30. Rozejrzałem się wokół.

- Spojrzałem za siebie.

- Spojrzałem przed siebie.

11) Gdzie ja do cholery jestem!?

12) Sytuacja kazała zawrócić. Tylko jak wrócić do Poznania? Tą samą trasą? To ponad 40km, czyli lekko licząc dwie godziny jazdy, a ja nie mam światła z przodu i mam dość pszczół i komarów. Osobisty dramat. Rozejrzałem się trochę i gdzieś w oddali zobaczyłem czubek komina elektrociepłowni w Koziegłowach, czyli coś co każdy mieszkaniec Piątkowa i okolic mniej więcej kojarzy. Miałem więc punkt orientacyjny na którego mogłem się kierować. Jechałem na przełaj przez las i łąki natykając się na strumyki i rowy. Dojechałem w końcu do malowniczej miejscowości Kicin, gdzie spotkałem jej rdzennych mieszkańców.

13) W Kicinie mieszka też mój kolega z pokoju, więc wiedziałem, że już niedaleko do Poznania. Droga z Kicina do Poznania jest już prosta. Po niecałej godzinie dotarłem do mieszkania.

Myślę, że zdecyduje się kiedyś na powtórną wycieczkę do Pobiedzisk, Cysterskim Szlakiem Rowerowym, jeśli jednak tak się stanie to na pewno wezmę ze sobą mapę ;)

Fucking procrastination

2009-04-28T23:39:00.004+02:00

Procrastination

Procrastination is watching this video and reading this senseless blog.

Gdy nadwrażliwośc jest jak bilet w jedną stronę stąd

2009-04-28T23:30:00.008+02:00

"czasami wolę być zupełnie sam
niezdarnie tańczyć na granicy zła
i nawet stoczyć się na samo dno
czasami wolę to niż czułość waszych obcych rąk
posiadam wiarę w niemożliwą moc
potrafię jeśli chcę rozświetlić mrok
mogę poruszyć was na kilka chwil
tylko zrozumcie kiedy zechcę znowu z sobą być
znowu z sobą być...

na pewno czułeś kiedyś wielki strach
że oto mija twój najlepszy czas
bezradność zniosła cię na drugi plan
czekanie sprawia że gorzknieje cała słodycz w nas
ogromny zgrzyt znieczula nas na szept
tak trudno znaleźć drogę w ciepły sen
słowa zlewają się w fałszywy ton
gdy nadwrażliwość jest jak bilet w jedną stronę stąd

...

niczego nie będzie żal..."

*Coma - Leszek Zukowski

Paradoks bułki z masłem i identyfikatora

2009-04-26T18:27:00.050+02:00

Istnieje tajemnicze prawo natury, które każe spadać bułce z masłem, zawsze posmarowaną stroną na podłogę. Praktycznie nie spotyka się przypadków odwrotnych. Jest to zjawisko powszechnie zaakceptowane i nie będę się starać go tutaj wyjaśniać.

Jakiś czas temu znalazłem na Wikipedii opisany paradoks kota i kromki posmarowanej masłem. O co chodzi? Uważa się, że koty zawsze spadają na cztery łapy, więc jeśli przymocować na grzbiecie kota kromkę posmarowaną z wierzchu masłem i spuścić go z pewnej wysokości to teoretycznie powinien zawisnąć na nad ziemią. Od dłuższego czasu mam z moją bydgoską kotką 'ciche dni', więc nie będę próbować potwierdzić tego w sposób empiryczny. Poza tym kotka, mogłaby się stawiać, kiedy instalowałbym jej na grzbiecie kromkę z masłem.

Lektura paradoksu kota i kromki z masłem zrodziła w mojej głowie dręczącą myśl związaną z identyfikatorem, który noszę codziennie w pracy. Identyfikator na jednej stronie ma nadrukowane logo firmy, imię i nazwisko oraz zdjęcie. Druga strona jest pusta. Od momentu, gdy go założyłem pierwszy raz, jego zachowanie było dla mnie podejrzane. Kiedy tylko sięgam po niego to zawsze odwrócony jest zdjęciem w moim kierunku. O tym zjawisku monitują również inny pracownicy firmy.

Skoro mój identyfikator zawsze przekręca się tak, aby zdjęcie skierowane było w moim kierunku, a bułka zawsze spada masłem na podłogę to co się stanie, jeśli przymocuję bułkę z masłem do identyfikatora i umieszczę go między mną, a podłogą? Czy można mówić o paradoksie bułki z masłem i identyfikatora?

Postanowiłem się przekonać ;)

1) Mam identyfikator, bułkę, ale nie mam masła. Bo masło jest złe. Mam za to margarynę ze sterolami, żeby było po bożemu. Potrzebowałem dodatkowo noża i talerzyka.

2) Posmarowałem bułkę (piszę 'bułka' bo jestem z Brzydgoszczy, a tam słowo 'kromka' jest niszowe - tak gwoli ścisłości).

3) Żeby nie wyświnić sobie identyfikatora i podłogi to położyłem na bułkę plasterek żółtego sera.

4) Połączyłem identyfikator z bułką posmarowaną masłem.

5) I tutaj zaczęły się schody. Problem jest typowo techniczny. W jaki sposób umieścić identyfikator między mną, a podłogą? Woziłem się z tym dłuższą chwilę, aż wymyśliłem, że zrobię coś na kształt 'wysokiej pompki'. Czyli z jednej strony będę się trzymał biurka, a z drugiej oprę się o parapet. Trudne! Dodatkowo pojawił się problem mojej odległości od podłogi przez co eksperyment mógłby być wypaczony. Pojawiła się koncepcja w postaci taboretu. Dzięki, któremu będę mógł umieścić identyfikator połączony z bułka w małej odległości ode mnie i teoretycznej podłogi w postaci taboretu.

6) Wszystko było gotowe. Na filmiku to co się wydarzyło...

7) Stało się coś niesamowitego, zasada zachowania energii poszła w buraki. To co zrobiłem będzie mieć poważne implikacje! Może ukażą się znaki na niebie, może 'białogłowy' staną się przewidywalne, może nastąpi koniec Świata! A może wybuchnie.. nie, nie to się nigdy nie stanie - ZUS był, jest i będzie na zawsze.

Sauna w Koziegłowach

2009-04-22T23:29:00.007+02:00

Jakiś czas temu przeżyłem traumatyczne przeżycie podczas korzystania z sauny w aquaparku 'Akwen' w Koziegłowach. Nie wiem dlaczego tak jest, ale zawsze w tej koedukacyjnej saunie znajdzie się jakiś nago paradujący fagas. Tamto popołudnie było pod tym względem wyjątkowo wybitne. Można by powiedzieć, że jak okiem sięgnąć tak 'fujary' było widać. Nie wiem co sobie Ci ludzie myślą! Pomijam już to, że gdyby wyrwać się z kanonów i kontekstów kutrowych i spojrzeć na nagiego faceta to jego obraz jest dość śmieszny i nieporadny, właśnie przez ten 'wypustek' ni z gruchy ni z pietruchy, trzepoczący na wietrze. Anyway. Z sauny korzystają również kobiety i dzieci, więc eksponowanie fallusa to ewidentny szczyt chamstwa.

Usiadłem sobie spokojnie w saunie, zmęczony po ponad godzinie pływania i zaczynam recytować zdrowaśki, żeby jakoś wymierzyć 20 minut :P. Po kilku chwilach przyszedł około 50'cio letni facet z wąsami (podkreślam - z wąsami) i mówi do mnie "Posuń się Felek" Fuck! Trudno, nie miałem zamiaru szarpać się z kimś o takich gabarytach, więc przemilczałem sprawę. Wąsacz dalej nie dawał za wygraną i dalej nawija "Co tam chłopaki?" (jakie chłopaki!?, młode wilki!), "Jak leci ..." itd. Tomek się przegrzał i wybiegł charcząc, zostałem sam na sam z tym ogrem. Przyszły jakieś dwie starsze, dziwne kobiety, śmiejące się bez celu. 'Wąsacz' momentalnie złapał z nimi kontakt, podkręcając nasycone erotyzmem tematy. Kobiety mimo niesmacznych tekstów nadal chichotały. Ostateczny cios zadał mi odpowiadając na pytanie o to, dlaczego kobietom zawsze jest zimno. 'Wąsacz' długo się nie zastanawiał, odpowiedział ..."Bo macie rozprute futerka". Miałem dość, wyszedłem.

Zaawansowane chamstwo i prostactwo! Nie chodzę tam więcej.

Gokarty

2009-04-21T21:33:00.019+02:00

W ramach słynnego, trzyliterowego projektu odbyła się impreza integracyjna, która miała również na celu podnieść morale w zespole. Główną atrakcją 'eventu' były wyścigi na torze gokartowym World Karts w dawnym Kinepolis.

Najpierw podchodzi się do komputera przy kasie, gdzie wpisuje się swoje dane osobowe, pseudonim i strzela sobie fotkę, która potem jest wyświetlana na monitorach. Potem, łysawy gostek wystawia kwity, wydaje kombinezon, kominiarkę i kask, po czym śmiga się do szatni.

Gdy już wszyscy się przebrali i dostatecznie nagrzali żeby się ścigać, zostaliśmy przeszkoleni z flag. Flag, które mogą pojawić się na torze jest kilka, a najciekawsza z nich to czarna, która oznacza dyskwalifikację i karencję w wyścigach od "tygodnia do końca życia". Szkolenie prowadził człowiek, który mówiąc lekko wrzeszczał i na każdym kroku starał się pokazać jaki jest męski. Zawsze mnie śmieszą tacy leszcze. Już mnie nawet kusiło, żeby powiedzieć mu "Oh, żeby mój Roman był taki..."

Usiadłem za kierownicą, 'Męski' włączył silnik. Pojawiła się lekka trema i zdenerwowanie. To był mój drugi raz na gokartach ale mimo to emocji było wiele, fajnych emocji. Pierwsze kółka pojechałem asekuracyjnie, przejeżdżając je z czasem czysto paraolimpijskim. Potem już grzałem ile tylko można było wycisnąć z gokarta

Po drugiej turze pojawiły się pewne znaczące wnioski co do osiągów poszczególnych bolidów. Najmocniejsze są gokarty z numerem 1, 13, 15. Dlatego, warto się właśnie na nie załapać.

W ostatnim wyścigu brał udział Jędrzej, który wcześniej uparcie twierdził, że wyścig bez kraks lub karamboli jest słaby. Przyglebił w kogoś już na drugim okrążeniu, zaraz po zjeździe z prostej. Na nieszczęście jechałem za nim i również w niego delikatnie uderzyłem. Obróciło mnie bokiem i wtedy pojawił się strach w moich oczach, na pełnej prędkości zmierzał w moim kierunku gokart. Pomyślałem, że to już mój koniec, że właśnie tu na torze zejdę, że jakie to piękne i bohaterskie, że będą mnie wspominać "Tomek, tak pamiętam zszedł na torze podczas wyścigu". Kiedy już kończyłem godzić się z życiem, wybaczać wrogom, pisać pożegnalne sms'y do białogłów, poczułem uderzenie. Najpierw o kierownice, potem o bandę a na koniec o siedzenie. I tu zaskoczenie, bo nic mi się nie stało i dalej było fajnie.

Dałem ciała na tych wyścigach. Byłem dopiero 9'ty z czasem 29,567 sekundy. Lipa i osobisty dramat. Wygrał Przemo, zwany pieszczotliwie 'Cwaniakiem'. Tak czy inaczej "stówka" dla Przema się należy.

Tyłek. To hasło klucz następnego dnia. Boli, i jest to ból tych mięśni o których wcześniej nie miało się pojęcia. Ta niezwykle ważna część ciała w życiu informatyka (Bez insynuacji proszę! Chodzi o siedzący tryb pracy.) boli i nie można wysiedzieć dłużej niż pół godziny.

Reasumując, świetna zabawa i dużo emocji. Polecam tym, którzy nie byli.

Loty leśne, silnie niedefiniowalne

2009-04-14T19:16:00.008+02:00

1. (wow..)

2. (i believe i can fly..)

3. (o kur..)

4. (5.6; 5,2; 5,3; 5,4; 5,4 + bonus za telemark...)

No co!? Od razu, że mam pojechane? :P

2009-04-09T21:40:00.015+02:00

To zabawne jak kobiety spontanicznie reagują na wizję możliwych zakupów ;)

Wychodziłem z pracy około godziny 20'stej i zabrałem się z Michałem, który po niecałych 11'stu godzinach w pracy wybierał się do domu (...kolejny stachanowiec :P). Po zabraniu jego małżonki ruszyliśmy w stronę poznańskiego Piątkowa. Rozmawialiśmy o pierdołach po czym Michał popełnił jak się okazało strategiczny błąd pytając się, gdzie ma mnie wysadzić. Odpowiedziałem - "Wysadź mnie przy Plazie, muszę coś na brata urodziny kupić..." Momentalnie Agnieszka zareagowała, mówiąc z entuzjazmem coś w stylu "O! To dobrze my też pójdziemy na zakupy!" Mina Michała mówiła wszystko na ten temat, trochę jeszcze walczył, ale już wiedział, że przegrał :P

Miałem jeszcze ubaw na parkingu, kiedy Michał wrócił się do samochodu po kartę płatniczą, Agnieszka powiedział wtedy do mnie z drwiącym uśmiechem - "Idź, idź, przyda Ci się na pewno" :)

Po kilku godzinach od tego zdarzenia w opisie Michała na gadu-gadu pojawił się taki tekst - "Wysadz mnie przy Plazie..." - masz pojechane, chlopie!!! ;)" Coś mi intuicja podpowiada, że to ja jestem tym chłopem. Na wszelki wypadek będę jutro Michała unikał, a życzenie wyśle mailem - nie żebym się bał, no ale jest wyższy ;)

Fajna strona

2009-04-08T22:08:00.009+02:00

Dzisiaj na wykopie znalazłem taką fajną stronkę. Klika się na stosowny do sytuacji motyw, wpisuje tekst i wybiera właściwy język. Jestem pod wrażeniem jakości tego 'real-speakera'. W przypadku języka polskiego myślę, ze bije Agatę ScanSoft'u. Próbka możliwości syntezatora Acapela.tv

*Cytaty z 'Kartofla' :P

Zapowiedź / Knowing 2009

2009-04-06T00:16:00.006+02:00

Reżyseria: Alex Proyas,
Scenariusz: Ryne Douglas Pearson,
Zdjęcia: Simon Duggan ,
Muzyka: Marco Beltrami,
Osada: Nicolas Cage - Ted Myles, Rose Byrne - Diana Whelan, Chandler Canterbury - Caleb, Adrienne Pickering - Allison

Trailer zapowiadał klasyczny amerykański film, gdzie Nicolas coś obczai i będzie walczyć ze złem. Fabuła akurat na niedzielny wieczór. I tutaj niespodzianki nie było. Rzeczywiście Nicolas coś wyczuł i walczy. Problem tego filmu polega jednak na tym, że jest na maksa zeschizowany. Autentycznie bałem się podczas oglądania 'Zapowiedzi'. Pociłem się, miałem wypieki na twarzy, przepływały po mnie fale dreszczy i chciałem zwyczajnie wyjść z kina (...że niby do toalety idę :P) Cierpiałem jednak do końca filmu. Ostatni raz bałem się tak podczas oglądania Kręgu, jak wpatrywałem się w to durne koło i akurat ktoś do mnie zadzwonił. :|

Kurde, po mieszkaniu przez pół roku na ulicy Rybaki w Poznaniu i kilku wizytach w saunie w Koziegłowach (sic!) myślałem, że już mnie nic nie zaskoczy ...a tu takie coś i to w kinie. Czas dopić melisę i spróbować zasnąć :P

Malta

2009-04-03T22:06:00.013+02:00

Wybitna niemoc twórcza towarzyszyła mi dzisiaj od rana.

Lekarstwem na wspomniany wcześniej marazm okazał się rower i wieczorny wypad nad Maltę. Ruszyliśmy przed zmrokiem. Jadąc przez poznańską Cytadelę byliśmy świadkami dość dziwnego zdarzenia. Kilkunastu młodych mężczyzn odzianych w prześcieradłach katowało jakiegoś nagiego hipisa! Bywa, natura inżyniera kazała mi nie wnikać w takie problemy. Dopiero po chwili skojarzyłem, że to próby przed jutrzejszym Misterium Męki Pańskiej.

Nad Maltę jechaliśmy przez Garbary wymijając ekstremalnie przechodzących ludzie. Niestety nie obyło się bez pomyłek i lekko przyglebiłem w śmietnik na przystanku autobusowym :)

Po dotarciu do celu okazało się, że już z pełną odpowiedzialności można mówić o wiośnie. Uśmiechnięci, spacerujący ludzie, rolkarze śmigający w zawrotnym tempie, ciepły wiatr i ten fajny wiosenno - miejski zgiełk. Rewelacja.

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na Cytadeli, zaraz po tym jak ktoś wrzeszczał przez głośniki "Z życiem apostołowie! Ruchy apostołowie!" :). Może nie powinienem tak pisać bo to nie po bożemu, ale na próbie generalnej przed Misterium Męki Pańskiej wszyscy kulali, ze śmiechu. No, może poza zgromadzonymi gdzieniegdzie mocherami. To mimo wszystko dość komiczne jak reżyser Pasji wrzeszczy na technika - "Ziomuś - więcej światła na kulminacje!" :)

Slumdog. Milioner z ulicy / Slumdog Millionaire (2008)

2009-03-29T11:14:00.007+02:00

Reżyseria: Danny Boyle,
Scenariusz: Simon Beaufoy,
Zdjęcia: Anthony Dod Mantle ,
Muzyka: A.R. Rahman,
Osada: Dev Patel/Mały Jamal/Starszy Jamal - Jamal, Madhur Mittal/Azharuddin Mohammed Ismail/Ashutosh Lobo Gajiwala - Salim, Freida Pinto/Rubiana Ali/Tanvi Ganesh Lonkar - Latika.

Fajny, kurde film. Raz mocny i drastyczny, a raz śmieszny i wzruszający. Na szczególną uwagę zasługuje scenariusz. Historia Jamala przedstawiana jest wraz z kolejnymi pytaniami w teleturnieju Milionerzy (swoją drogą poległbym już na pierwszych dwóch pytaniach :P). Wątki tak fajnie się ze sobą przeplatają i spinają w jedną całość, że do teraz jestem pod wrażeniem. Dodatkowo świetna muzyka i zdjęcia. Jest w tym filmie trochę banału i słabszych elementów, pomimo tego polecam obejrzeć.

ps. jeśli właśnie obejrzałeś ten film i jesteś facetem to już nie musisz szukać, wystarczy, że klinkniesz tutaj ;)

Michał level up

2009-03-29T03:36:00.011+02:00

W piątek wieczorem odbyła się część artystyczna uroczystości związanych z awansem Michała na kolejny 'level' - czyli urodzinowy bilard i piwo.

'Event' rozpoczął się klasycznie w Zakręconej Bili w ustalonym, informatycznym towarzystwie. Standardowo spóźniliśmy z mtomsonem jakąś godzinę - pomimo zachęcających MMS'ów Michała. Poza tym, że zagrałem tylko raz i dostałem baty to wieczór przebiegał również klasycznie. Rozmowy o projektach, laptopach, ...wielkościach EAR'a w projekcie i o tym dlaczego nas zewsząd uciskają. Około godzinny 22'giej podjęto demokratyczną decyzję o zmianie lokalu. Skierowaliśmy się do miejsca, gdzie absolutnie nic nikogo nie dziwi, gdzie przychodzą jednostki wybitne, ale też kolesie, którzy próbują poderwać laski odgrywając scenki rodzajowe lub wyginając arkusz pleksi - tak, tak chodzi o Dragona. Niestety, a może na szczęście w Dragonie nie było miejsca, więc usiedliśmy w Brogansie. Odśpiewaliśmy sto lat Michałowi - było widać, że się chłopina wzruszył:).

Tego wieczoru dowiedziałem się sporo o Holandii, kulturze tajskiej i o owocach, których nazw nie jestem w stanie powtórzyć (ale podobno smakują podobnie do liczi) - normalne pubowe tematy :)

Dużo ciekawsze wydarzenia miały miejsce na etapie, kiedy wypowiadanie trudniejszych słów stawało się dla mnie problemem :P. Tomek poleciał zamówić Boba Marleya, ale już nie wrócił do stolika tylko pląsał wokół. Po niecałych dziesięciu minutach pląsaliśmy wszyscy :). Jak teraz o tym myślę to trochę mi głupio, ale cóż ...urodziny :)

Fajnie było.

Bezpieczeństwo oparte o kontener

2009-03-29T01:19:00.018+01:00

Czas posmęcić o informatyce...

Kontenery referencyjnego serwera aplikacji Java EE udostępniają trzy mechanizmy bezpieczeństwa dla komponentów aplikacji odpowiedzialnych za uwierzytelnianie użytkowników i autoryzację dostępu do zasobów i funkcjonalności.

- mechanizm deklaratywny - kluczowym elementem mechanizmu jest deskryptor wdrożenia, w którym w sposób deklaratywny zapisane są wymagania dotyczące prawidłowego wdrożenia i wykorzystania mechanizmu bezpieczeństwa. Deskryptor pełni tu rolę kontraktu. Wyróżniamy dwa poziomy, na których może być wykorzystany deklaratywny mechanizm bezpieczeństwa:

· Poziom aplikacji (ang. Application Level Security) – na poziomie aplikacji, role wykorzystywane w aplikacji muszą być zdefiniowane za pomocą adnotacji DeclareRoles, RolesAllowed lub w elementach w pliku deskryptora wdrożenia aplikacji. Mapowanie roli na zarządców definiuje się w elemencie , dla wszystkich ról wykorzystywanych w systemie. Zdefiniowane role dotyczą wszystkich komponentów aplikacji. Pozwala to na pewnego rodzaju generalizację ról w aplikacji. Jeśli w deskryptorze wdrożenia konkretnego komponentu aplikacji zdefiniowano role, to komponent ten poza tymi rolami, może również korzystać z ról zdefiniowanych na poziomie aplikacji.

· Poziom komponentu (ang. Component Level Security) – Dotyczy konkretnego komponentu aplikacji. W przypadku komponentów webowych może to być na przykład serwelet. Wówczas nazwy ról powinny być zdefiniowanie w deskryptorze wdrożenia serwletu – web.xml.

- Mechanizm programowalny – programowalny mechanizm bezpieczeństwa, wykorzystywany jest, gdy deklaratywny mechanizm jest niewystarczający do spełnienia wymagania modelu aplikacji. Mechanizm ten dotyczy komponentów EJB oraz serwletów i opiera na wykorzystaniu metod interfejsu EJBContext dla komponentów EJB oraz interfejsu HttpServletRequest dla serwletu. Metody te zostały wymienione poniżej:

· isCallerInRole (EJBContext),
· getCallerPrincipal (EJBContext),
· isUserInRole (HttpServletRequest),
· getUserPrincipal (HttpServletRequest),
· getUserRemote (HttpServletRequest).

Metoda getUserInRole pozwala na uzyskanie informacji o roli, jaką posiada użytkownik, metoda getUserPrincipal zwraca obiekty klasy Principal z pakietu java.security.Principal, natomiast metoda getUserRemote zwraca nazwę użytkownika, który ma zostać uwierzytelniony. Wymieniony zestaw metod pozwala na podejmowanie biznesowych decyzji w oparciu o logiczną rolę użytkownika.

Przykładem wykorzystania mechanizmu programowalnego może być sytuacja w której aplikacja dokonuje autoryzacji w oparciu o parametry środowiskowe lub parametry wywołania komponentu webowego. Na listingu przedstawiony został szkielet kodu serwletu wykorzystujący metody getUserPrincipal i getName.

public void doGet(HttpServletRequest request, HttpServletResponse response) {

String userName;

... //inny kod

//Uzyskanie obiektu obiektu nadzorcy z żądania HTTP
Principal principal = request.getUserPrincipal();

if (principal != null) {
//Uzuskanie nazwy nadzorcy
userName = principal.getName();
}
... //inny kod
}

Listing: Szkielet kodu wykorzystanie metody getUserPrincipal i getName w serwlecie.

Jeżeli serwlet jest tylko jednym z komponentów aplikacji i dla niego zostały zdefiniowanie role to mogą one posłużyć do określenia pozwoleń dla ról w innych komponentach aplikacji. Sytuacja taka może wystąpić, jeśli cześć funkcjonalności serwletu wykorzystuje kod innych komponentów aplikacji. Za pomocą deskryptora wdrożenia można obsłużyć taka ewentualność i przekazać pozwolenia roli określonej w serwlecie do roli zdefiniowanej w całej aplikacji. Rozwiązanie takie jest możliwe poprzez wykorzystanie elementu

będącego podelementem <>.

<security-role-ref>
<role-name>role_A</role-name>
<role-link>role_B</role-link>
</security-role-ref>

Listing: Konfiguracja w deskryptorze wdrożenia.

public void doGet(HttpServletRequest request, HttpServletResponse response) {

... //inny kod

//Uzyskanie obiektu obiektu nadzorcy z żądania
if (request.isUserInRole("role_A")) {
//przekierowanie do strony roli "role_B"
} else {
//przekierowanie do strony błędu autoryzacji
}

... //inny kod

}

Listing: Szkielet kodu serwletu ilustrujący sytuację, gdzie konieczne jest przekazanie pozwoleń przyznanej roli zdefiniowanej w jednym komponencie, do roli zdefiniowanej w innym komponencie.

- Mechanizm oparty o adnotacje (ang. annotations) – Adnotacje są metadanymi, pozwalającymi na podanie pewnych parametrów konfiguracyjnych dla kodu w języku Java. Wykorzystywane są do deklarowania zależności wykonania kodu od kontekstu i konfiguracji, w jakiej ma zostać wykonany. Zgodnie ze specyfikacją Java EE, adnotacje dla komponentów webowych zostały dołączone do specyfikacji serwletów. Dla komponentów webowych dostępne są adnotacje:

· @DeclareRole,
· @RunAs.

Adnotacja @DeclareRole jest alternatywą dla elementu w deskryptorze wdrożenia aplikacji webowej. Jej wartość specyfikuje rolę, jaką muszą posiadać użytkownicy, aby mieć dostęp do funkcjonalności oferowanej przez obiekt klasy. Przykładowo, zadeklarowanie, że klasa dostępna jest dla użytkowników posiadających rolę administratora byłaby następująca:

@DeclareRole("Admin")
public class nazwa_klasy {
...
}

Adnotacja @RunAs pozwala na definiowanie ról w komponencie aplikacji, które mają

swoje odpowiedniki na poziomie serwera. Odpowiednikiem adnotacji @RunAs jest

element <> w deskryptorze wdrożenia aplikacji.

To tyle tytułem wprowadzenia do pojęcia bezpieczeństwa w standardzie Java EE. Następny post w tym temacie będzie o uwierzytelnianiu klientów webowych.

Kabaret "Pod Egidą" - Student Awas

2009-03-26T10:16:00.001+01:00

Pamiętam ten skecz z czasów gdy jeszcze boso za tramwajami biegałem. Genialni Piotr Fronczewski i Wojciech Pszoniak.

"...on myślał że go pyta, a on myślał, że mu odpowiada"

Absolutny klasyk, Enjoy :)

Otwarcie Galerii Malta w Poznaniu

2009-03-25T22:17:00.000+01:00

Dnia 25 marca 2009 otworzono kolejną galerię handlową w Poznaniu. Galeria Mata jest duża, ładna, świeci, w nocy i ma podobno największą spośród największych szybę w galeriach handlowych. Nawet robi wrażenie jak na szybę. Problem polega na tym, że Galeria Malta wytyczyła nowy ciąg komunikacyjny na trasie Piątkowo - Galeria Mata. Ciąg ten pokrywa się niestety z moją drogą do pracy. Dzień w którym otwierano Galerię Malta rozpoczął się dla mnie standardowo, czyli od wielokrotnego, panicznego chowania budzika pod poduszkę. Po uświadomieniu sobie, że dzisiaj nie jest jednak sobota lub niedziela wyszedłem zniesmaczony z mieszkania zabierając worek ze śmieciami. Problematyczny dzień zapowiedział już ów worek ze śmieciami. Nie wiem, dlaczego mam taki brak wyczucia co do momentu wyrzucenia śmieciowego worka do śmietnika. Przez tą niedoskonałość okresowo paraduje po sklepach z workiem ze śmieciami. Tym razem dotarłem z workiem do przystanku autobusowego. Po chwili przyjechał autobus i dopiero przy wsiadaniu zwróciłem uwagę na szeleszczący balast w mojej dłoni. No cóż, poszedłem do śmietnika wyrzucić worek. Następny autobus przyjechał po ok 15'stu minutach - pełny gimnazjalistów jadących do Galerii Malta. W połowie drogi autobus się zepsuł, kierowca walczył z drzwiami, ktoś ustawicznie napieprzał mnie plecakiem, a jeden z gimnazjalistów zastanawiał się głośno jaka to rzeka płynie za oknem - "Może to Warta, nie, nie to nie może być Warta" - osobisty dramat. W końcu zagadałem - "Może Odra? Jesteśmy praktycznie poza Poznaniem". Gimnazjalista zastanowił się dłużej po czym stwierdził coś w stylu - "Nie, nie to niemożliwe, Odra jest przecież na wschodzie!". Co tu dużo mówić, gdzieś w edukacji tego młodego człowieka popełniono błąd. Przy tej okazji, przypomniała mi się sytuacja z lekcji geografii w podstawówce. Na lekcjach geografii byliśmy pytani z tzn 'mapy'. Czyli pani rzucała hasło, a my mieliśmy pokazać to wskaźnikiem na mapie. Odpowiadała Maja i miała pokazać GOP (Górnośląski Okręg Przemysłowy), ale coś nie bardzo była w temacie. Podpowiadam jej z ławki - "Dużo czerwonego, dużo czerwonego!" - no bo tam jest dużo miast. Maja krążył wskaźnikiem, aż w końcu znalazła kawałek, gdzie było dużo czerwonego. Przetarłem oczy i myślałem, że śnie. Maja dumnie wskazywała - Berlin :). Anyway. Gdy kierowca autobusu wygrał z niezamykającymi się drzwiami, dojechałem, trącany plecakiem do mojego docelowego przystanku. Czekała mnie przesiadka w tramwaj. Udało mi się wsiąść dopiero za drugim razem. Wysiadłem przy Politechnice i wkroczyłem w tłum zombi zmierzających do Media Expert po iluzorycznie przecenione czajniki, telewizory, okapy, maszynki do mięsa itp. Po niecałych 20'stu minutach byłem mniej więcej na wysokości wejścia do Galerii Malta, przebijając się dalej w kierunku miejsca pracy. Nadeszła oczekiwana przez wszystkich godzina 10:00, czyli moment otwarcia Galerii Malta. Wtedy dopiero zaczęła się rzeź w czystym tego słowa znaczeniu. Krzyki, przepychanie, piski. Balcerek z serialu Alternatywy 44 skomentowałby to pewnie podobnie jak reprodukcję Bitwy pod Grunwaldem wiszącą u towarzysza Winnickiego - "u nas na Targówku też jest taka bitwa, jak rzucą balerony do rzeźnika, tyle że bab jest więcej..."

Czas dotarcia do pracy godzina i 30 minut.

Z pracy wróciłem ok 20:30, prosto do siłowni, gdzie jakiś koks z własnej woli przyglądał się moim ćwiczeniom i radził "bardziej wyciskać na wydechu" I co takiemu powiedzieć - "Spieprzaj dziadu!"?

Zapaśnik / Wrestler (2008)

2009-03-24T23:52:00.000+01:00

Reżyseria: Darren Aronofsky,
Scenariusz: Robert D. Siegel,
Zdjęcia: Maryse Alberti,
Muzyka: Clint Masell,
Osada: Mickey Rourke - Randy "The Ram" Robinson Evan Rachel Wood - Stephanie Marisa Tomei - Cassidy.

Randy "The Ram" Robinson to legenda wrestlingu z lat 80'siątych. Był idolem nastolatków i ich tatusiów, cyklicznie przesiadujących w restauracjach sieci McDonald's. Zasłynął dzięki widowiskowym walkom i nokautującemu ciosowi nazwanego 'Ram Jam'. Bohatera filmu poznajemy 20 lat po jego spektakularnych sukcesach. Zniszczonego trybem życia, sterydami, tłuczącego się na krzesła i zszywacze do papieru za marne pieniądze z miejscowymi leszczami. Mieszka w przyczepie kempingowej, a wieczorami dorabia w makiecie. Specjalnie nie narzeka, jakby zawieszony w świecie, gdzie dalej jest gwiazdą. Otrzymuje szansę ponownej walki z Ajatollahem, która kiedyś przyniosła mu niesamowitą sławę i pieniądze. Zaczyna trenować i brać sterydy. Spotyka go jednak dramat, który niweczy jego starania. Musi zmienić swoje życie. Pomaga mu w tym striptizerka Cassidy. Okazuje się jednak, że pomimo pewnych sukcesów, każda kolejna porażka powoduje, że nie ma możliwości rozbicia bariery, która rozdziela Randy'go "The Ram" Robinson'a od zwykłego Robina Ramzinski'ego.

Najciekawszy w tym filmie jest obraz człowieka upadłego, który nie potrafi dokonać drastycznej zmiany w swoim życiu. Wiedząc o tym, że jego lista powodów do życia stała się niebezpiecznie krótka. Jakby z definicji musiał ponieść klęskę, nie mogąc odciąć się od dotychczasowego stylu życia, człowieka z nałogiem tak silnym, że przejął całkowitą władzę na nim. To nie jest film, gdzie widz spodziewa się szczęśliwego zakończenia, chyba od początku ma się tą świadomość, że zakończenie może być tylko jedno. Otwarte zakończenie i ta kilkusekundowa cisza - straszna. Jakby specjalnie przygotowana na to, aby widz zadał sobie kilka trudniejszych pytań o samego siebie.

Start

2009-03-21T20:04:00.000+01:00